கணவரின் சடலத்துக்கு அருகே கதறிய பிரபாகரன் தாய்

''தம்பி உயிரோடு இருக்கிறார்... கனடாவில் என்னை சந்திப்பார்!''

''எல்லாம் இழந்தவனின் கைகளிலிருந்து இனி எடுப்பதற்கு எதுவுமில்லை. ஆனாலும், அவன் கைகளையும் அறுத்துப் போடும் வேதனையாகக் காலம் நடத்தும் சோகங்களை எங்கே போய்ச் சொல்வது? சுதந்திரம் கேட்ட ஒரே பாவத்துக்காக மொத்தத்தையும் வாரிக் கொடுத்துவிட்டு... கண்ணீரில் தத்தளித்துக் கிடக்கிறது ஈழ தேசம். அதன் ரணத்தைக் குத்திப் பார்க்கும் கொடூரமாக ஈழத்திலிருந்து வந்த செய்தி, மொத்தத் தமிழர்களையும் மறுபடி உயிர்வதையில் ஆழ்த்தி விட்டது!'' என்று நீண்ட பெருமூச்சோடு சென்னை விமான நிலையத்தில் நம்மை எதிர்கொண்டார் திருமாவளவன்.

பிரபாகரனின் தந்தை வேலுப்பிள்ளையின் இறுதி அஞ்சலி நிகழ்வில் கலந்துகொள்ள கனத்த இதயத்தோடு இலங்கை சென்று, இன்னும் நெருக்கத்தில் புதிய உண்மைகளை சந்தித்துவிட்டுத் திரும்பிய விடுதலைச் சிறுத்தைகள் தலைவர்... சுடச்சுட நமக்கு அளித்த பேட்டி இது!

''இலங்கை மலையக மக்கள் முன்னணியின் தலைவரும் அமைச்சருமான

சந்திரசேகரனின் மரணத்துக்கு அஞ்சலி செலுத்த இந்த மாதம் முதல் தேதி கொழும்பு போயிருந்தேன். அப்போது பசில் ராஜபக்ஷேயை சந்திக்கிற சந்தர்ப்பம் நேர்ந்தது. அப்போது நான் அவரிடம் மிகுந்த வலியுறுத்தலோடு கேட்டது, பிரபாகரனின் பெற்றோரைப் பற்றித்தான். அவர்களை இந்தியாவுக்கோ, கனடாவுக்கோ அனுப்பி வைக்கக் கோரி பசிலிடம் நான் சொன்னபோது, 'விசாவுக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யுங்கள். அவர்களை அனுப்புவதில் எங்களுக்கு ஆட்சேபனையே இல்லை' என்றார். அதில் எனக்கு மனம்கொள்ளா மகிழ்ச்சி!

தமிழகம் திரும்பியதும் கனடாவில் வசிக்கும் பிரபாகரனின் தங்கையான விநோதினிக்கு ஒரு நண்பர் மூலம் தகவல் சொல்லிவிட்டு, விசா எடுப்பதற்கான வேலைகளில் தீவிரமானேன். அதற்குள்ளே என் கனவுத் தாழி உடைந்துபோய் விட்டது.

கடந்த ஆறாம் தேதி இரவு அய்யா வேலுப்பிள்ளை இறந்ததாகச் செய்தி வந்தது. ஒரு மாவீரனின் தந்தையை மீட்கவும் காப்பாற்றவும் முடியாத கையறு நிலையில் துடித்தேன். அவசரகதியில் இலங்கை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சிவாஜிலிங்கம், செல்வம் அடைக்கல நாதன், ஆகியோரிடம் பேசி, 'வேலுப்பிள்ளையின் இறுதி அஞ்சலி நிகழ்வில் நான் கலந்துகொள்ள வேண் டும். இலங்கை அரசிடம் பேசி ஏ-9 பாதையில் செல்ல ஏற்பாடு செய்யுங்கள்' எனச் சொன்னேன். ஒருவழியாக அனுமதி கிடைக்க... எட்டாம் தேதி இலங்கைக்கு பயணமானேன். வேலுப்பிள்ளைக்கு இறுதி அஞ்சலி செலுத்திவிட்டு ரெட்டிப்பான மன பாரத்தோடு திரும்பி இருக்கிறேன்!'' என்ற திருமாவளவனிடம் நம் கேள்விகளை அடுக்கினோம்.

''இலங்கை போய் இறங்கியவுடன் முதலில் எங்கு போனீர்கள்?''

''எம்.பி-யான செல்வம் அடைக்கலநாதன்தான் என்னை அழைக்க வந்திருந்தார். கொழும்பில் இருந்து வவுனியா 280 கிலோமீட்டர் தூரம். ஒன்பதாம் தேதி விடியற்காலை மூன்று மணிக்கு செல்வம் அடைக்கல நாதன், அரியனேந்தல், தாமஸ் வில்லியம் ஆகிய எம்.பி-க்களோடு நானும் தமிழக வழக்கறிஞர்களான சந்திரசேகர், பிரபு ஆகியோரும் புறப்பட்டோம். வவுனியாவில் உள்ள ஸ்வர்கா என்ற ஹோட்டலில் வேலுப் பிள்ளை அவர்களின் உடலை ராணுவப் பாதுகாப்போடு வைத்திருந்தார்கள். அங்கே பிரபாகரனின் தாயார் பார்வதி அம்மாவும் இருந்தார். முதலில் அவரைத்தான் பார்த்தோம். அங்கு வரும் வரை பார்வதி அம்மாவுக்கு தன் கணவர் இறந்தது தெரியவில்லை. முதுமையும் வேதனையும் அவரை ரொம்பவே சுகவீனமாக்கி இருந்தது.

அந்தத் தாயைப் பார்த்ததுமே என் கண்கள் பொங்கி நிறைந்துவிட்டன. அவர்களை நெருங்கி என்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு பேசினேன். ''ஐயா...'' என வேலுப்பிள்ளை குறித்து நான் வாய் திறந்ததுமே, ''அவர் சாமி கும்பிடப் போயிருக்கார், அல்லவா... சீக்கிரமே வந்திடுவார்...'' எனச் சொன்னார். அவரிடம் அந்த நிமிடம் வரை அப்படித்தான் சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள் என்பது அப்போதுதான் எனக்குப் புரிந்தது.

''அம்மா... நீங்கள் என்னோடு இந்தியாவுக்கு வந்து விடுகிறீர்களா?'' எனக் கேட்டேன். ''ஐயா வந்ததும் அவரை கேட்டுவிட்டுச் சொல்கிறேன்...'' என்றார். கணவர் மீது அவர் வைத்திருந்த மரியாதையைப் பார்த்து என் கண்கள் குளமாகிவிட்டது!''

''வேலுப்பிள்ளை சித்ரவதை செய்யப்பட்டு கொல்லப்பட்டதாக ஒரு கருத்து இருக்கிறதே..?''

''தமிழ் மக்கள் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் வழக்கமான அகதிகள் முகாம்களில் மேதகு பிரபாகரனின் பெற்றோர் தங்க வைக்கப்படவில்லை. ராணுவ முகாமான பனகொடா முகாமில்தான் அய்யா வேலுப்பிள்ளையும் பார்வதி அம்மாவும் தங்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

சிலநாட்களாகவே அய்யா வேலுப்பிள்ளைக்கு உடல்நிலை சரியில்லையாம். உயர் ரத்த அழுத்தத்தால் அவர் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். அவரை வெளியே மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லாமல், உள்ளுக் குள்ளேயே சிகிச்சை அளித்திருக்கிறார்கள். ஒரு மாதத்துக்கு முன்பு வரை வேலுப்பிள்ளையும் பார்வதி அம்மாளும் அருகருகேதான் வைக்கப்பட்டு இருந்தார்களாம். வேலுப்பிள்ளைக்கு சிகிச்சை அளிப்பதாகச் சொல்லி அவரை மட்டும் பிரித்து வேறெங்கேயோ தங்க வைத் திருக்கிறது ராணுவம்.

கடந்த ஆறாம் தேதி இரவே வேலுப்பிள்ளை இறந்து விட்டாராம். அந்தத் தகவலை ராணுவத் தரப்பு அடுத்த நாள் காலையில்தான் வெளியிட்டிருக்கிறது. பிரபாகரனின் தங்கையான விநோதினியின் வேண்டுகோளை ஏற்று, வேலுப்பிள்ளையின் உடலை சிவாஜிலிங்கம் எம்.பி-யிடம் ஒப்படைக்க ராணுவம் முடிவெடுத்தது.

வேலுப்பிள்ளை இறந்த தகவல் பார்வதி அம்மாளிடம் சொல்லப்பட... அவர் அதை நம்பாமல் அழத் தொடங்கி விட்டார். ''எங்க ஐயா செத்திருக்க மாட்டார்...'' எனத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். உடல் நிலை சரியில்லாததால், அவர் இறந்து விட்டதாக ராணுவத்தினர் பார்வதி அம்மாவிடம் சொல்லி இருக்கின்றனர். அவர் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. ராணுவத்தினர் ஏதோ செய்து விட்டதாகவே அவர் அஞ்சுவதாகத் தெரிகிறது. அய்யா வேலுப்பிள்ளை சித்ரவதை செய்யப்பட்டிருப்பாரோ என்கிற சந்தேகம் எனக்கும் உண்டு. ஆனால், அதை எப்படி உறுதிப்படுத்த முடியும்? முறையாக பிரேதப் பரிசோதனை செய்து, பாடம் பண்ணி, முகச் சவரம் செய்து, தலை வாரி, புது உடை உடுத்தி, வெண் பட்டுத் துணியால் போர்த்தி அவரை சவப்பெட்டிக்குள் வைத்திருந்தார்கள். அவருடைய நெற்றியையும் காலடிகளையும் தொட்டு வணங்கினேன்!''

''இறுதிச் சடங்குகள் எப்படி நடந்தன? அப்போது அங்கிருந்த தமிழ் மக்களின் மனநிலை எப்படி இருந்தது?''

''வல்வெட்டித்துறையில் உள்ள தீருவில் என்னும் பகுதியில் புலேந்திரன், குமரப்பா ஆகிய 12 பேருக்கான நினைவிட மைதானம் உள்ளது. அய்யா வேலுப்பிள்ளையின் உடல் அங்குதான் கொண்டு வரப்பட்டது. ஒன்றரை ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்ட அந்த சதுக்கத்தில், வேலுப்பிள்ளையின் உடல் பொதுமக்கள் அஞ்சலிக்காக வைக்கப்பட்டது. மக்கள் ஏதோவொரு பயத்தோடு தூரத்தில் நின்றே வேலுப்பிள்ளையின் உடலை பார்த்தார்கள். தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பைச் சேர்ந்த எம்.பி-க்களான இரா.சம்பந்தன், பாவை சேனாதி ராஜா, சுரேஷ் பிரேமச்சந்திரன், பத்மினி சிதம்பரநாதன், ஸ்ரீகாந்தா, வினோ உள்ளிட்டோர் அங்கு வந்து அஞ்சலி செலுத்தினார்கள்.

சைவ மரபுப்படி அய்யா வேலுப்பிள்ளைக்கு அனைத்து சடங்குகளும் நடக்கத் தொடங்கின. அவரு டைய உடம்பு பாடம் செய்யப்பட்டிருந்ததால், அதன் மேல் தண்ணீர் பட்டுவிடாமல் அவருக்கு அபிஷேகம் செய்யப்பட்டது. ஆரஞ்சு, வாழைப்பழம், தயிர், வெல்லம், பால் என பலவித அபிஷேகங்களும் அவரது உடலுக்கு அருகே செய்யப்பட்டது. ஒருபுறம் தேவாரம், திருவாசகம் ஓதப்பட்டது.

வேலுப்பிள்ளையின் பங்காளிகளில் ஒருவரான (வேலுப்பிள்ளையின் தாத்தா வழி உறவான) ராமசாமி என்பவர்தான் இறுதிச் சடங்குகளை முன்னின்று செய்தார்.

ராணுவக் கண்காணிப்பு இருப்பது தெரிந்தும் வேலுப் பிள்ளையின் உடலை நோக்கி கண்ணீரோடு வந்த ஒரு தாய், ''மாவீரனை பெத்துக் கொடுத்த ராசாவே... என்னிக்கு இருந்தாலும் நாம நாடு அடையாம விட மாட்டோம்யா... நீங்கள் நிம்மதியாப் போய் வாருங்கோ!'' எனக் கதறினார். கொந்தளிப்பைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டவர்களாக தமிழ் இளைஞர்கள் பலரும் இறுக்கத்தோடு அங்கே நின்று கொண்டிருந்தார்கள். சில இளைஞர்கள் துக்கத்தை வெளிக்காட்டும் விதமாக வாண வெடிகளைக் கொளுத்தினார்கள். ஒன்பதாம் தேதி காலையில் நிறைய இளைஞர்கள் தைரியமாக வேலுப்பிள்ளையின் உடலைப் பார்வையிட வந்தார்கள். அவர்கள் உணர்ச்சி வேகத்தோடு, ''கண்டிப்பாக தமிழீழம் மலரும். தலைவரின் கனவு நனவாகும்!'' என சத்தமிட்டார்கள். காலை 10.40 மணிக்கு அந்த சதுக்கத்திலிருந்து, மூத்த மகள் ஜெகதீஸ்வரியின் வீட்டுக்கு வேலுப்பிள்ளையின் உடல் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. அங்கே பெண்கள் ஒப்பாரி வைத்து அழுதார்கள்.

பார்வதி அம்மாள் அடக்க முடியாத வேதனை யில் கணவரின் சடலத்துக்கு அருகே அமர்ந்து குமுறிக் குமுறி அழுது கொண்டேயிருந்தார். 'என்னைய விட்டுட்டு எங்கேயும் போக மாட்டீங்களே... ஏன்யா எங்கிட்ட சொல்லாம போனீங்க..?' என அங்கே இருந்த நான்கு மணி நேரமும் அரற்றியபடியே இருந்தார். அவரைத் தேற்றுவதற்குள் தெம்பற்றுப் போய் நானும் குலுங்கத் தொடங்கிவிட்டேன்!''

''பிரபாகரனின் தாயாரோடு நீங்கள் நெடுநேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தீர்களாமே... தன் மகன் பிரபாகரன் குறித்து அவர் ஏதாவது சொன்னாரா?''

''தலைவர் பிரபாகரன் குறித்து நான் கேட்டபோது, 'அவர் பத்திரமா இருக்கார்...' என்றே பார்வதி அம்மா திரும்பத் திரும்ப சொன்னார். போர்க் காலங்களில் பார்வதி அம்மா எங்கிருந்தார், யார் யாரெல்லாம் அவரை சந்தித்தனர் என்பது உள்ளிட்ட தகவல்களை என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டார். வயதான நிலையிலும் மிகுந்த கவனத்தோடு பார்த்துப் பார்த்துப் பேசினார். 'தலைவர் பிரபாகரன் உங்களைப் பார்த்தாரா' என நான் கேட்டபோது, 'தம்பி உயிரோடு நலமாக இருக்கிறார். என்னை கனடாவில் வந்து சந்திப்பதாகச் சொல்லிச் சென்றார்' என்றார். அவருடைய உறவினர்கள் சிலருடைய பெயரைச் சொல்லி நான் சில விஷயங்கள் கேட்டபோதும், அவர்களின் பெயர்களை மிகத் திருத்தமாக, நல்ல சுவாதீனமாகவே சொன்னார். தற்போது சிவாஜிலிங்கத்தின் கவனிப்பில் இருக்கும் பார்வதி அம்மாவை கனடாவுக்கோ இந்தியாவுக்கோ அழைத்துக்கொள்ள அடுத்தகட்ட முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகிறோம்!'' என்ற திருமாவளவன், அங்கே எடுக்கப்பட்ட சில புகைப்படங்களை நம்மிடம் பகிர்ந்துகொண்டு... ஏறிட்டார்.

அடுத்து நாம் முன்வைத்த நுணுக்கமான கேள்விகளுக் கும் அவர் இலங்கை மண்ணிலிருந்து பதில்களைக் கொண்டு வந்திருந்தார். அவை - ஆனையிறவில் காங்கிரஸ் கைகள்! பிரபாகரனின் தந்தை வேலுப்பிள்ளையின் இறுதிச் சடங்கில் கலந்துகொண்டு திரும்பிய விடுதலைச் சிறுத்தைகள் தலைவர் திருமாவளவனின் பேட்டி தொடர்கிறது.

''பிரபாகரன் தாயாரிடம் வேறு என்ன பேசினீர்கள்?''

''வவுனியாவுக்கு அழைத்து வரப்பட்ட பார்வதி அம்மாளிடம், 'அண்ணனை (பிரபாகரனை) பார்த்து எவ்வளவு நாளாச்சு?' எனக் கேட்டேன். 'ரெண்டு கிழமையாச்சு' என்றார் அவர். ரெண்டு வாரம் என்பதைத்தான் அவர் ரெண்டு கிழமை எனச் சொன்னார். போர் முடிந்து எட்டு மாதங்களாக ராணுவ முகாமிலிருந்த பார்வதி அம்மாள், ரெண்டு கிழமைக்கு முன்பு பார்த்தாகச்

சொன்னதிலிருந்தே அவரது நிலைமை எனக்குப் புரிந்தது. நினைவுத் தடுமாற்றத்தில் அவ்வாறு பேசுகிறாரோ என்று என்னை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன். ஆனால், அவருக்கு நினைவாற்றல் மிகச் சரியாக இருப்பதை அவருடைய அடுத்தடுத்த பேச்சிலிருந்து உணர்ந்தேன். 'பேரப்புள்ளைகளை சந்திச்சீங்களா... மருமகள் மதிவதனியை பார்த்தீங்களா?' எனக் கேட்டபோது, 'ம்... சந்திச்சேன்...' என்று மட்டும் சொன்னார். பேரப் பிள்ளைகள் சார்லஸ் ஆண்டனி, பாலச்சந்திரன், துவாரகா ஆகியோரின் பெயர்களை வரிசையாக உச்சரித்தார். 'யுத்தம் நடந்து கொன்டிருந்தபோது எங்கே இருந்தீங்க?' எனக் கேட்டேன். என்னை நிமிர்ந்து பார்த்த அம்மா, 'பெரிய யுத்தத்தைப் பத்தித்தானே கேக்கறீங்க... அப்ப நான் இந்தியாவில் இருந்தேன்' என்றார். இதற்கு முன்பு நடந்த 1980-ம் வருடத்திய யுத்தத்தைப் பற்றித்தான் சொல்கிறாரோ என எனக்குத் தோன்றியது. 'அய்யா வேலுப்பிள்ளைக்கு உடம்பு சரியில்லாம இருந்துச்சா...' எனக் கேட்டேன். 'இல்லை... நல்லாத்தான் இருந்தாங்க. எனக்குத்தான் உடம்பு சரியில்லை!' என்று வலது கையை தூக்கிக் காட்டினார். அவரது வலது கையில் விரல்கள் மடங்கி இருந்தன. பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டதைத்தான் அவ்வாறு காட்டினார்.

அடுத்து 'இந்தியாவுக்கு வர்றீங்களா? அல்லது கனடாவுக்கு போறீங்களா?' என்று கேட்டதற்கு... 'எண்ட அய்யாகிட்ட கேட்டுச் சொல்றேன்...' என்றார். அந்த வார்த்தைகளை அவர் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னதால், மறுபடியும் அவரது சுயநினைவை அறிந்து கொள்வதற்காக ஒரு கேள்வியைக் கேட்டேன். அப்போது அவர் சொன்ன பதில் எனக்கு அதிர்ச்சி... 'கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னால யாரோ ரெண்டு பேர் வந்தாங்க. அய்யா செத்துப் போயிட்டாங்கன்னு சொன்னாங்க. நான் நம்பயில்ல...' என்று விழிகளை அகல விரித்து ஒரு சில நொடிகள் இமைகளை அசைக்காமல் என்னை வெறித்துப் பார்த்தபடியே சொன்னார். அதற்கு மேல் அவரிடத்தில் என்னால் எதுவும் பேசமுடியவில்லை.''

''பிரபாகரன் தாயாரிடம் உங்கள் செல்பேசியை அளித்து யாருடனோ பேசச் செய்ததாக சில படங்கள் வைத்திருக்கிறீர்களே... அவர் யாரோடு பேசினார்... என்ன பேசினார்?''

''கணவர் இறந்த துக்கத்தில் இருந்த பார்வதி அம்மாளின் மனத்தைத் தேற்றும் விதமாக அவரது கவனத்தை, திசை திருப்ப முயற்சித்தேன். 'திருச்சிக்கு பக்கத்துல ராஜேந்திரன்னு உங்க சொந்தக்காரர் ஒருத்தர் இருக்காரே... அவரை உங்களுக்குத் தெரியுமா?' என்று கேட்டேன். 'ம்... தெரியும்! டாக்டர் ராஜேந்திரனத்தானே சொல்றீங்க?' என்று

படுதெளிவாகக் கேட்டார். 'அவர் உங்க பங்காளியாமே... உங்ககிட்ட பேச ஆசைப்படறாரு... பேசுறீங்களா?' எனக் கேட்டேன். உடனே தலையாட்டினார். நான் ராஜேந்திரனோடு தொடர்புகொண்டு அம்மாவின் காதில் கைபேசியை வைத்தேன். அம்மா தனது இடது கையால் போனை வாங்கி அவரே பிடித்துக்கொண்டு பேசினார். அதுவரை அவரைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த நான் மெள்ள கைகளை எடுத்துக் கொண்டேன். அந்த முனையில் பேசியவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டு அவர் தெளிவாக பதில் அளித்தார்.

அப்போது அறைக்குள்ளே வந்த எம்.பி-யான சிவாஜிலிங்கம் 'நேரமாகி விட்டது... கிளம்புவோம்' என்று சொல்ல... நான் அம்மாவிடம் இருந்த தொலைபேசியை வாங்கி தொடர்பைத் துண்டித்தேன். 'ஊருக்குப் போலாமா?' என்று கேட்டேன். 'எங்க வல்வெட்டித்துறைக்குத்தானே...' என்று கேட்டார். 'ஆமாம்... இப்ப நாம எங்கே இருக்கோம்னு தெரியு தாம்மா?' என்றேன். அந்த இடம் வவுனியா என்பது அம்மாவுக்கு தெரியவில்லை.''

''ஏ-9 சாலை வழியாக கிளிநொச்சியைக் கடந்துதானே வல்வெட்டித்துறைக்கு போனீர்கள்? இப்போது அங்குள்ள நிலைமைகள் எப்படி..?''

''வவுனியாவிலிருந்தே வன்னிப்பகுதி ஆரம்பமாகிறது. அன்றைக்கு (ஜனவரி 9) ராஜபக்ஷே வவுனியாவுக்குள் தேர்தல் பிரசாரம் செய்ய வர இருப்பதாக அறிந்தோம். அதனால்தானோ என்னவோ... அங்கு எங்கு திரும்பினாலும் ராணுவப் பொடியன்கள் துப்பாக்கிகளோடு திரிந்துகொண்டிருந்தனர். வீதிகளில் செல்லும் வண்டிகளை மறித்து சோதித்துக் கொண்டிருந்தனர். டெலோ இயக்கத் தம்பி ஒருவரோடு நான் பயணித்த இரு சக்கர வாகனத்தை போகும்போதும் வரும்

போதும் மறித்து, விசாரித்தனர். மாணிக் ஃபார்ம் முகாமிலிருக்கும், மக்களும் வவுனியா முகாமிலிருக்கும் மக்களும் அனுமதி பெற்று, வவுனியா கடை வீதிகளுக்கு வந்து போவது உண்டாம். அன்றைக்கு ஏராளமான மக்களை நகர வீதிகளில் பார்க்க முடிந்தது. தமிழ்நாட்டில் இருப்பதைப் போல அங்கும் சுவரொட்டி, டிஜிட்டல் கலாசாரங்களை பல இடங்களிலும் காண முடிந்தது. ராஜபக்ஷேவின் படம் வரைந்த பெரிய பெரிய சுவரொட்டிகளும், டிஜிட்டல்களும் நிறைய வைக்கப்பட்டிருந்தன. அதைப் பார்த்து வவுனியாவில் ராஜபக்ஷேயின் ஆதிக்கமும், ராணுவத்தின் ஆதிக்கமும் கொடி கட்டிப் பறந்ததை கண்டு, அதிர்ச்சி அடைந்தேன். மிகப்பெரும் படுகொலைகள் செய்த ராஜபக்ஷே துளியும் குற்ற உணர்ச்சியோ, அச்சமோ இல்லாமல் தமிழர்களின் பகுதிக்கு வர முடிகிறதே என்றும் வியப்படைந்தேன். வவுனியா நகரத்தைக் கடந்து ஓமந்தை புளியங்குளம் வழியாக முறிகண்டி எனும் இடத்தை அடைந்தோம். அங்கு பிரபலமான பிள்ளையார் கோயில் ஒன்று உள்ளது. அங்கே தேநீர் அருந்துவதற்காக வண்டியை நிறுத்தினோம். அந்தப் பகுதியே அடையாளம் தெரியாத அளவுக்கு உருக்குலைந்து கிடந்தது. கட்டடங்கள் எல்லாம் இடிந்து தரைமட்டமாக்கப்பட்டிருந்தன. கோயில் மட்டும் எந்த பாதிப்பும் இல்லாமல் அப்படியே இருந்தது. ஆண்களும், பெண்களும், குழந்தைகளும் தேங்காய் உடைத்து கற்பூரம் கொளுத்தி சாமி கும்பிட்டபடி இருந்தார்கள். பிள்ளையாருக்கு முன்பாக ஆளாளுக்குப் போடும் கற்பூரக் கட்டிகள் தீப்பற்றி திகுதிகுவென எரிந்து கொண்டிருந்தன. 'வாழ் விழந்து நிற்கும் எங்கள் நெஞ்சமெல்லாம் இப்படித்தான் எரிந்து கொண்டிருக்கின்றன!' என அங்கு வந்த தமிழ் மக்கள் சாட்சியம் அளிப்பதை போல அந்த கற்பூர நெருப்பு காட்சி அளித்தது.

நானும் அந்த நெருப்பை தொட்டுப் பார்த்தேன். அங்கே என்னை அடையாளம் கண்டு கொண்ட இளைஞர்களும், பெண்களும் என் கைகளைக் குலுக்கி 'வல்வெட்டித்துறைக்கு போறீங்களா?' என்று கேட்டனர். 'எங்களுக்காக இனி என்னதான் செய்யப் போறீங்க?' என்றவர்கள், கடைகளில் எழுதப்பட்ட சிங்கள எழுத்துகளைக் காட்டி, 'பார்த்தீங்களா... சிங்கள ஆதிக்கத்தை?' என்று சுற்றுமுற்றும் பார்த்துக்கொண்டே பேசினார்கள். சிங்கள ராணுவத்தினர் யாராவது கவனிக்கிறார்களா என்ற அச்சத்துடன் பேசினார்கள். ஒரு சிலர் தம் செல்போன்களில் என்னோடு சேர்ந்து படம் எடுத்துக் கொண்டார்கள். வெறுமையும் விரக்தியும் அவர்களது கண்களில்! அங்கிருந்து சில நிமிடங்களில் எமது பயணத்தைத் தொடங்கினோம். கொஞ்ச தூரத்தில் கிளிநொச்சி வந்துவிட்டது. ஏ-9 சாலையின் இரு மருங்கிலும் ராணுவத்தின் ஆக்கிரமிப்புகளைக் கண்டு விவரிக்க முடியாத வேதனைகளுக்கு ஆளானேன்.''

''புலிகளின் தலைநகராக விளங்கிய கிளிநொச்சி எப்படி இருக்கிறது?''

''சிங்களக் காடையர்களின் ஆக்கிரமிப்பால் முற்றிலுமாக உருக்குலைந்து கிடந்தது அந்த உன்னத நகரம். 57, 58 ராணுவப் படையணிகளின் தலைமையிடங்கள் கிளிநொச்சியில்தான் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. புலிகளின் நிதித் துறை, நீதித் துறை, கல்வித் துறை, காவல் துறை போன்றவற்றின் தலைமை அலுவலகங்கள் எல்லாம் ஏ-9 சாலையின் இரு மருங்கிலும் இருந்தன. இப்போது அதற்கான எந்த அடையாளமும் இல்லை. ஏராளமான கட்டடங்கள் இடித்து நொறுக்கப்பட்டிருந்தன. எங்கு பார்த்தாலும் சிங்கள எழுத்துகளாலான அறிவிப்புப் பலகைகள், பதாகைகள்... கொழும்பு நகரத்தில்கூட சிங்களம், தமிழ், ஆங்கிலம் என்று மூன்று மொழிகளிலும் அறிவிப்புகளைக் காண முடியும். ஆனால், கிளிநொச்சி முழுவதுமே சிங்கள மயமாக்கப்பட்டு விட்டது. பெட்டிக் கடைகள், தேநீர் கடைகள், சிற்றுண்டி விடுதிகள், பெட்ரோல் டீசல் பங்குகள் எல்லாமே சிங்கள ராணுவத்தினரால் நடத்தப்படுகிறது. தமிழும் தமிழனும் ஆட்சி செய்த அந்த மண்ணில், இப்போது சிங்களமும் சிங்கள ராணுவமும் ஆதிக்கம் செய்வதைப் பார்த்தபோது, இவற்றை எல்லாம் எப்படி, எப்போது மீட்க முடியும் என்று எண்ணி எனக்குப் பெருமூச்சுதான் வந்தது. வண்டியை மெள்ள ஓட்டும்படி கேட்டுக்கொண்டு கிளிநொச்சியின் இரு புறங்களையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டே போய் 'பரந்தன் சந்திப்பு' எனும் இடத்தில் நின்றோம்.

'மதிய உணவு ஏதாவது சாப்பிடலாம்' என்று செல்வம் அடைக்கலநாதன் ஒரு கடைக்கு அழைத்துப் போனார். ராணுவத்தில் உள்ள சிங்களப் பொடியன்கள்தான் அந்த கடைகளில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்தக் கடைக்கு முன்னால் மட்டும் சிங்களத்திலும் தமிழிலும் எழுதப்பட்டிருந்தது. அந்தத் தமிழைப் படித்ததும் எனக்கு சிரிப்புதான் வந்தது. 'சோறு சாப்பிடுங்க' என்று எழுத நினைத்து, 'சோரு சாப்புங்க' என்று தமிழையும் கொலை செய்து வைத்திருந்தார்கள். அந்தச் சந்திப்பில் ஒரு பீடம் இடிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த இடத்தைப் போய்ப் பார்த்தோம். பீடத்தை அவர்களால் முழுமையாக அகற்ற முடியவில்லை. ஆனால், அது அடையாளம் தெரியாத அளவு தகர்க்கப்பட்டிருந்தது. அங்கு நின்றுகொண்டிருந்த சிங்களப் பொடியனிடம், 'இது ஏன் இடிக்கப்பட்டுள்ளது' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள் சிங்களத்தில் சொன்னது விளங்கவில்லை. அப்போது என்னோடு வந்த சிங்களம் தெரிந்த தமிழ் நண்பரிடம் அவனை விசாரிக்கச் சொன்னேன். அது புலிகள் கட்டிய ஒரு நினைவிடம் என்றும், அதை ராணுவம் இடித்து விட்டது என்றும் அந்த சிங்களப் பொடியன் சொன்னான். அந்தளவுக்கு அங்கே தமிழர்கள் வாழ்ந்ததாகவோ, புலிகள் இருந்ததாகவோ எந்த ஓர் அடையாளமும் இல்லாத அளவுக்கு வெறித்தனமாக அனைத்தையும் சிதைத்துள்ளனர்.''

''விடுதலைப் புலிகளின் அனைத்து வரலாற்றுச் சிறப்புகளும் அடியோடு அழிக்கப்பட்டு விட்டதா?''

''ஆமாம். நாங்கள் ஆனையிறவுக்குப் போனபோது அந்த அழிவை வலுவாக உணர முடிந்தது. புலிகளின் சாதனைகளுக்கு அடையாளமாக சிங்கள ராணுவத்திடம் கைப்பற்றிய பீரங்கி ஒன்று ஆனையிறவுக்கு சற்று முன்னதாகவே பொதுமக்களின் பார்வைக்கு ஏற்கெனவே புலிகளால் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த இடம் வந்ததும் வண்டியை நிறுத்தி, இறங்கிப் போய்ப் பார்த்தோம். அந்த பீரங்கி, பீடத்தில் இருந்து தரையில் இறக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கே வருவோர் போவோர் எல்லாம் நின்று படமெடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். நாங்களும் படம் பிடித்துக்கொண்டோம்.

பின்னர் அங்கிருந்து நகர்ந்து ஆனையிறவைத் தொட்டோம். புலிகளின் விடுதலைப் போர் வரலாற்றில் ஆனையிறவு மீட்சி என்பது இமாலய சாதனை! சாலையின் இரு மருங்கிலும் கடல்நீர் சூழ்ந்துள்ளது. அந்த மாலைப் பொழுதில் அந்தப் பகுதி அப்படி ஒரு கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருந்தது. அதை என்னால் ரசிக்க முடியவில்லை. ஏனென்றால், ஆனையிறவின் ஒரு முனையில் மிகப் பிரமாண்டமான முறையில் பல கைகள் இலங் கையை தாங்கிப் பிடிப்பதைப் போல ஒரு மாபெரும் நினைவுச் சின்னம் எழுப்பப்பட்டிருந்தது. அதைப் பார்க்கப் பார்க்க எனக்கு அடிவயிறெல்லாம் பற்றி எரிந்தது. அந்த நினைவுச் சின்னத்தை தாங்கிப் பிடிக்கும் கைகள் இந்தியாவின் கைகளாக, குறிப்பாக காங்கிரஸின் கைகளாக எனக்குத் தெரிந்தன!

அந்த நினைவுச் சின்னத்தையும், குறிப்பாக இலங்கையை தாங்கிப் பிடிக்கும் அந்தக் கைகளையும் உடைத்தெறியும் நாள் வராதா? என்ற வேதனை என்னைத் திணறடித்தது.

கொடிகாமம் கடந்து சாவகச்சேரிக்கு முன்னதாக நெல்லியடி வழியாக பருத்தித்துறை சாலையைப் பிடித்து வல்வெட்டித்துறையை அடைந்தோம். ஏ-9 சாலை மட்டுமல்ல, இந்தப் பாதையும்கூட அங்குலம் அங்குலமாக ராணுவத்தினரின் ஆக்கிரமிப்புக்களையும், கெடுபிடிகளையும் காணமுடிந்தது. ஒட்டுமொத்தத்தில் புலிகள் நிறுவிய ஈழம் சிங்களமயமாகவும் ராணுவ மயமாகவும் ஆக்கப்பட்டிருந்தது.''

Please Click here to login / register to post your comments.