வரலாற்றுப் பிரக்ஞையின் உருவாக்கம் மகாவம்சத்திலிருந்து சிங்களத் தேசியவாதம் நோக்கி

சிங்களவர் கொண்டுள்ள வரலாற்று பிரக்ஞை பற்றி பல்வேறு எழுத்தாளர்களும் சிலாகித்துப் பேசுவதுண்டு. சிங்களவர்களது கற்பிதத்தில் பல்வேறு விதமான "வரலாற்றுபூர்வமான ஐதீகங்கள்' கொண்டுள்ள உறுதியான பிடிப்பை இதற்கு ஆதாரமாக காட்டுவர்.

விஜயன் மற்றும் துட்டகைமுனுவின் கதைகளும் இலங்கைக்குப் புத்தர் மேற்கொண்டதாக கூறப்படும் மூன்று விஜயங்கள் பற்றிய புராணக் கதையும் இவற்றில் முக்கியமானவையாகும். இந்த ஐதீகங்களுக்கு முதன்மையான ஆதாரமாக அமைவது மகாவம்சம் எனப்படும் மாபெரும் வரலாற்றுக் காப்பியமாகும். இந்தக் காப்பியமானது கிறிஸ்துவுக்குப் பின்னர் ஆறாவது நூற்றாண்டில் புனையப்பட்டதாகும். மேற்கூறப்பட்ட எழுத்தாளர்களது கருத்தின் படி இந்த "வரலாற்றுப் பிரக்ஞையானது' அதன் அடிப்படையான அம்சங்களில் அதிகம் மாற்றமுறாமலேயே இலங்கையின் பெரும்பாலான வரலாற்றுக் காலம் முழுவதும் தொடர்ந்து வந்துள்ளதாக உள்ளூர ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது.

ஆனால் வரலாற்று பிரக்ஞை என்பது மக்களது மரபணுவில் காணப்படும் ஒன்றல்ல. அது கலாசார ரீதியான ஒரு படைப்பாக்கமாகும். இது வளர்த்தெடுக்கப்பட்டு மக்களது மனங்களில் நடப்படவேண்டிய ஒரு விடயமாகும். இதுவொரு செயலற்ற (கச்ண்ண்டிதிஞு) நடைமுறை அல்ல. மாறாக மக்கள் கூட்டமானது தமது சமுதாயத்தின் கடந்த காலத்தை கட்டமைப்பது தொடர்பான ஒரு செயலூக்கமான (அஞிtடிதிஞு) நடவடிக்கையைக் குறிக்கிறது. இந்த பிரக்ஞைய கட்டமைக்கும் செயற்பாடானது ஒருவித கற்பித்தல் நடைமுறையையும் உள்ளடக்கியதாக அமைகிறது.

குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலானது மக்களது பிரக்ஞையின் வடிவம் மற்றும் அதன் திசையமைவு என்பவற்றை தீர்மானிப்பதாக அமைகிறது. "வரலாற்றுபூர்வமான பிரக்ஞை' கட்டமைப்பதற்கான மூலப் பொருட்களாக அமைவது எப்போதுமே சமகாலமேயாகும். ஏனைய உற்பத்தித் துறையில் போலவே இங்கும் இந்த மூலப் பொருளானது உற்பத்தியின் அடுத்த கட்ட செயற்பாட்டுக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆவணங்கள், எழுத்துகள், கிராமிய கதைகள் போன்றவை இப்படிப்பட்ட மூலப் பொருட்களாக அமைகின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலின் கீழ் தேசிய பிரக்ஞையை கட்டமைக்க முன்வருபவர்களான தலைமைகள், (இவர்கள் மதம் சார்ந்தவர்களாகவோ அல்லது மதச்சார்பற்றவர்களாகவோ இருக்கலாம்) தமது நிகழ்ச்சித் திட்டங்களுக்கு அமைய இந்த மூலப் பொருட்களைப் பயன்படுத்தப்படவும் சூழ்ச்சித்திறனுடன் கையாளவுங் கூட (Mச்ணடிணீதடூச்tஞு) செய்கின்றன. இந்த வகையான சூழ்ச்சித்திறனுடன் கூடிய கையாளர்கள் மூலமாக இவர்கள் தமது கலாசாரத்தின் வரலாற்று ரீதியான தொகுப்பிலிருந்து சிலவற்றை பொறுக்கியெடுத்து "இவைதாம் தமது இருத்தலுக்கு மிகவும் அத்தியாவசியமான கூறுகள்' எனும் வகையில் அழுத்தமாக மக்களின் முன் வைக்கிறார்கள்.

இவ்வாறு சொல்வதன் அர்த்தம் யாதெனில், வரலாற்று ரீதியான கலாசாரத் தொகுப்பில் மேலே கூறப்பட்ட அம்சங்கள் ஏதோ ஒரு வடிவில் இருக்கவே செய்கின்றன என்பதும் அப்படியாக இருப்பவற்றில் சிலவற்றைத்தான் இவர்கள் பொறுக்கியெடுத்து பயன்படுத்திக் கொண்டுள்ளார்கள் என்பதை வலியுறுத்துவதாகும். ஆனால் இந்தத் தொகுப்பிலிருந்து ஏன் குறிப்பிட்ட சில கூறுகள் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டன. ஏன் சில புறக்கணிக்கப்பட்டன என்பதை புரிந்துகொள்வதற்கு நாம் இந்த சொல்லாடல்கள் உருவாக்கப்பட்ட வரலாற்றுப் பின்புலத்தை சரிவர புரிந்துகொள்ளவேண்டும். ஆனால், ஒருக்கால் இந்த சொல்லாடல்கள் உருவாக்கப்பட்டு அதன் கூறுகள் மக்களது பிரக்ஞையிலும் உள்வாங்கப்பட்டு விட்டாலோ, அதற்குமேல் இந்தப் போக்கானது தனக்கென தனியான ஒரு இயக்கப் போக்கை பெற்றுவிடுகிறது. கிறிஸ்தவம் மற்றும் மேற்கத்தையமயமாதல் போன்றவற்றில் ஊடுருவல் எனக் கருதப்பட்டவற்றிற்று எதிராக "சிங்கள,பௌத்தர்களை' கிளர்ந்தெழச் செய்வதற்கான ஒரு செயல் முறையானது உருவாக்கப்பட்டுவிட்டால் மேலே குறிப்பிட்ட பிரச்சினைகள் ஆபத்தற்றனவாக மாறிய பின்பும் கூட ஏனைய "பிரச்சினைகள்' தொடர்பாகவும் இதே வழிமுறைகள் பயன்படுத்தப்படலாம். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் "பௌத்த மறுமலர்ச்சி' என்று கூறப்படும் இப்படிப்பட்டதொரு ஆய்வுச் சட்டகம் உருவாக்கப்பட்டது. இந்த ஆய்வுச்சட்டகத்தின் பிரதான கர்த்தாவாகிய அநாகரிக தர்மபாலவின் எழுத்துகளில் மேற்கு நாட்டவர்களான அவர்களிலும் குறிப்பாக கீழைத்தேயம் பற்றிய ஆய்வாளர்களான கருதாக்கங்கள் பெருமளவில் எடுத்தாளப்பட்டிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது. பௌத்த மறுமலர்ச்சியானது நவீன சிங்கள தேசியவாதத்திற்கான அடித்தளத்தையிட்டது. ஆனால் இந்த தேசியவாதத்தைப் புரிந்துகொள்வது என்பது குறிப்பிட்ட மக்கள் கூட்டத்தினர் பிரக்ஞைபூர்வமாக கொண்டுள்ள அரசியல் சித்தாந்தம் என்ற வகையில் முடியாது. மாறாக பெனடிக்ட் அன்டர்சன் வாதிப்பது போல, இதற்கு முன்பு இருந்த கலாசார முறைமை பற்றியும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்தப் பழைய கலாசார முறைமையில் இருந்தும் அவ்வாறே இந்தக் கலாசார முறைமைக்கு எதிராகவும் இந்த தேசியவாதமானது உருப்பெறுகிறது. சிங்களவர்களது வரலாற்று பிரக்ஞையானது வரலாற்றினால் ஏற்கனவே தயாராக வைக்கப்பட்டிருந்து கையளிக்கப்பட்டதல்ல. மாறாக இலங்கையின் சமூக வரலாற்று கட்டமைப்புகளில் அடிப்படையான மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துகொண்டு இருந்த காலத்தில் ஏற்கனவே இருந்துவந்த அம்சங்களைப் பயன்படுத்தி கட்டமைக்கப்பட்டதே சிங்கள மக்களது இந்த வரலாற்று பிரக்ஞையாகும். இதுவே இந்தக் கட்டுரையின் பிரதான கருப்பொருளாக அமைகிறது.

வரலாற்றுப் பிரக்ஞை பற்றிய சில பிரச்சினைகள்

இலங்கையின் நவீன வரலாற்றாசிரியர்கள் கணிசமான அளவிற்கு மகாவம்சத்தில் தங்கியிருக்கிறார்கள். இதனை அடிப்படையாக வைத்தே இலங்கை வரலாறு தொடர்பான வெகுஜன மட்டத்திலான உரையாடல்களும் அமைகின்றன. பாடசாலையில் மாணாக்கர்களுக்குப் போதிக்கப்படும் வரலாற்றுப் பாடங்களும் இதனை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. வெகுஜன சொல்லாடல்களிலும் அரசியல் சொல்லாடல்களிலும் கூட மகாவம்சத்தின் தாக்கம் இருக்கிறது. மகாவம்சம் சித்திரிக்கும் இனவாத அடிப்படையிலான துட்டகைமுனுவின் கதையானது பாடசாலையில் பயன்படுத்தப்படும் சிங்கள மொழிப் பாட நூல்களிலும் பௌத்த சமய பாட நூல்களிலும் சிங்கள நாடக அரங்கிலும் ஜனரஞ்சக இலக்கியங்களிலும் மிக அண்மைக்காலம் வரையில் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்ததை சிறிவீரா (குடிணூடிதீஞுஞுணூச்) என்பவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

இலங்கையை மற்றும் பிற நாடுகளையும் சேர்ந்த கல்வியாளர்கள் மகாவம்சம் என்பதை ஒரு நம்பகரமான வரலாற்று மூலமாக வேறுபட்ட அளவுகளில் ஏற்றுக்கொள்ளும் போக்கை கொண்டிருக்கிறார்கள். மகாவம்சத்தில் குறிப்பிடப்படும் கடந்த கால சம்பவங்கள் எனப்படுபவை நிகழ்கால வகையினங்களின் அடிப்படையில் வியாக்கீனம் செய்யப்படுகிறது. மகாவம்சம் மற்றும் ஏனைய சிங்கள,பாளி செவ்வியல் இலக்கியங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதும் சிங்கள எழுத்தாளர்களது ஜனரஞ்சகமான வரலாற்று எழுத்துகளைப் பொறுத்த வரையில் இது குறிப்பிடத்தக்க வகையில் உண்மையானதாகும். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஒப்பியல் மொழி வரலாற்றியலாளர்களால் (இணிட்ணீச்ணூச்tடிதிஞு கடடிணிடூணிஞ்டிண்tண்) உருவாக்கப்பட்ட"ஆரிய இனக் கோட்பாடானது' (அணூதூச்ண கூடஞுணிணூதூ ணிஞூ கீச்ஞிஞு) , கடந்த நூறு வருடத்திற்கு மேலாக இவர்களால் தமது வியாக்கீனங்களுடன் நன்கு பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. வட இந்தியாவில் இருந்து வந்து குடியேறிய ஆரியர்களது வழித்தோன்றல்களாக சிங்களவர்கள் இவர்களால் வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். இந்தக் கருத்தின் படி இந்தோஐரோப்பிய மொழிகளைப் பேசுபவர்களான இந்தியா, பேர்சிய மற்றும் ஐரோப்பியர் யாவரும் ஒரே கலாசாரத்தையும் இனத்தையும் சேர்ந்தவர்களாவர். இவர்கள் அனைவருமே இந்துகுஸ் மலைத்தொடருக்கு வடக்கில் வசித்துவந்த ஒரு ஆதிக்குடியின் வழித்தோன்றல்களாவர். கி.மு.2000 ஆம் ஆண்டின் பின்பு இவர்கள் தெற்கு மற்றும் மேற்கு நோக்கிப் படர்ந்து சென்று ஏனைய பிரதேசங்களைக் கைப்பற்றிக் குடியேறினார்கள். இந்தக் கோட்பாடானது பௌத்த மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தின் முக்கிய பிரமுகரான அநாகரிக தர்மபாலாவினால் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் இலங்கையில் நன்கு பிரபல்யப்படுத்தப்பட்டது.

வட இந்தியாவில் இருந்து கி.மு.2500 ஆம் ஆண்டளவில் படையெடுத்து வந்து இலங்கையில் குடியேறிய ஆரியர்களது வாரிசுகளாக சிங்களவர்கள் தம்மை இனம் காண்கிறார்கள்.மகாவம்சமே இந்த ஐதீகத்தின் பிரதான ஊற்று மூலமாக இருக்கிறது. அடுத்து வந்தவர்களும் மகாவம்சத்தின் அடிப்படையிலான கருத்துகளை அப்படியே பின்பற்றி வந்ததானது சிங்களவர்கள் 2500 வருடங்களுக்கு மேற்பட்ட எழுதப்பட்ட வரலாற்றைக் கொண்டிருப்பதாக உரிமை பாராட்டுவதற்கு வழிவகுத்தது. இந்த ஜனரஞ்சக வரலாற்றின் படி இலங்கைத் தீவின் முதலாவதாக குடியேறியவர்கள் சிங்களவரேயாவர். இந்த ஜனரஞ்சகமான கர்ணபரம்பரை கதையின்படி, பௌத்தமானது அதன் தூய்மையான வடிவில் இலங்கைத் தீவில் பேணப்படும் இந்தப் பணிக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் சிங்கள மக்களாவர். மகாவம்சமும் பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் இருந்து எழுதப்பட்ட ஏனைய படைப்புகளும் பௌத்தத்தின் விதியானது சிங்களத்துடன் பிணைத்தே இனம் காட்டி வந்துள்ளன. எப்படியிருப்பினும் இந்த பௌத்த, சிங்கள பிணைப்பானது மகாவம்சத்தின் மீது பிற்காலத்தில் போடப்பட்ட ஒரு உரைவிளக்கமாகவே தோன்றுகிறது. ஏனெனில் மகாவம்சத்தில் இரண்டே இரண்டு இடத்தில் மாத்திரமே "சிங்களம்' என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. தென் இந்தியாவிலிருந்து படையெடுத்து வந்த தமிழர்கள், மகத்தான சிங்கள நாகரீகத்தின் அழிவுக்கு காரணமாக இருந்தார்கள் என்றும் இவர்களுக்கு எதிரான தொடர்ச்சியான போராட்டம் பற்றிய வரலாற்றுக் கருத்தாக்கத்தினாலேயே இவர்களது உலகக் கண்ணோட்டமானது கூர்மைப் படுத்தப்பட்டுள்ளது. பேச்சுத் திறமையும் செயலாற்றலும் மிக்க அநாகரிக தர்மபாலா போன்ற நபர்களின் கரங்களில் இந்த ஆரிய மாயையானது இலகுவாக இந்த உலகக் கண்ணோட்டத்தினுள் புகுத்தப்பட்டது. அநாகரிக தர்மபாலாவின் கூற்றில் கூறுவதானால், "காட்டுமிராண்டித்தனமான நாசகாரர்களால் அழிவுக்குக் கொண்டுவரப்படுவதற்கு முன்பு, இந்த பிரகாசமான அழகிய தீவானது ஆரிய சிங்களவர்களால் சொர்க்கமாக ஆக்கப்பட்டிருந்தது'.

நாம் மக்களது வரலாற்றுப் பிரக்ஞை பற்றி பேசும் போது, புத்திஜீவிகளான மேட்டுக்குடியின் சிந்தனையாளர்களது தாக்கம் பற்றித்தான் உண்மையில் பேசுகின்றோமே ஒழிய, மக்கள் திரளது கண்ணோட்டத்தைப் பற்றி குறிப்பிடுவதில்லை. உண்மையில் நாம் மக்கள் திரளினது அபிப்பிராயம் தொடர்பாக ஒரு கருத்தினத்ததை (இச்tஞுஞ்ச்ணூதூ) கொண்டிருக்க முடியாது. ஏனெனில் அது ஏகவினமான முழுமை அல்ல. உள்ளூர் வரலாறு என்றும் தேசிய வரலாறு என்றும் இரண்டு வரலாறுகள் இருக்கின்றன. இதில் தேசிய வரலாறு என்பது சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் சக்திகளது படைப்பாகும்.

இதனை இன்னோர் விதத்தில் கூறுவதானால், "ஒரு சகாப்தத்தின் ஆதிக்கம் செலுத்தும் கருத்துகள் என்பவை அந்த சமுதாயத்தில் ஆதிக்க சக்திகளது கருத்துகளேயாகும்.' (கார்ல் மார்க்ஸ்). நவீன தேச அரசில் இந்த சிந்தனைகள் அந்த சமூகத்தின் கல்விமுறை மற்றும் தொடர்பு சாதனங்கள் மூலமாக மனதில் ஆழமாக பதிவிக்கப்படுகிறது. இந்தச் சாதனங்களைத் தமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பவர்களே இப்படிப்பட்ட சொல்லாடல்களை உருவாக்குகிறார்கள். நவீன இலங்கையில் இந்த குழுவின் அரசியல்வாதிகள், பௌத்த பிக்குகள், கிராமப்புற ஆசிரியர்கள் போன்றவர்கள் அடங்குகிறார்கள். அறிவார்ந்த தளத்தில் இவர்களது ஆய்வுச் சட்டகத்திற்கு அங்கீகாரத்திற்கு வழங்குவதன் வாயிலாக ஆதிக்கத்தில் உள்ளவர்களும் இந்த செயற்பாட்டிற்கு துணைபோகிறார்கள். பிரிட்டிஷாரின் ஆட்சியின் கீழ் கிடைக்கக்கூடிய அற்புதமான பொருள் வகை முன்னேற்றத்திற்குத் தமது பிரதான போட்டியாளர்களாகத் தமிழர்களைக் கண்ட சிங்கள குட்டி முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினருக்கு மேலே சொன்ன கருத்தியல் நிலைப்பாடுகள் தமக்குச் சாதகமாகச் செயற்படுவதான உணர்வைக் கொடுத்தது. இந்த வர்க்கமே கிராம அளவில் கருத்துகளை உருவாக்குவதில் பிரதான பாத்திரம் வகிப்பவர்களாக இருந்ததனால், இவர்களே இந்த சொல்லாடல்களைப் பரப்பவும் ஜனரஞ்சகமயப்படுத்தவும் முக்கியமான பங்காற்றினார்கள்.

நவீன இலங்கையில் கல்வியறிவின் வீதம் எண்பத்தைந்து என்ற விபரத்தை நாம் கவனிக்கத் தவறிவிடக்கூடாது. மிகப் பெரும்பாலான தகவல்களும் அபிப்பிராயங்களும் அச்சுச் சாதனங்கள் வழியாகவே பரப்பப்படுகின்றன. ஆனால் ஆதிக்க சக்திகளது கருத்துகள் விரிவான அளவில் மக்கள் திரளினாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டனவாக இருக்கிறது என்பது திட்டவட்டமானதாக நிரூபிக்கப்படாத வரையில், ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளதாக நாம் காணும் சிந்தனைகள் என்பவை, வரலாற்றுக் கண்ணோட்டத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் கூற முடியாது. நவீன இலங்கையில் முனைப்பாகத் தெரிகின்ற புத்திஜீவி மேட்டுக்குடியினது வரலாற்றுப் பிரக்ஞையானது சிங்கள மக்களால் முழுவதுமாக பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. என்பது உண்மையே. ஆனால், இலங்கை வரலாற்றின் பண்டைய காலம் மற்றும் இடைக்காலம் ஆகியவற்றை கருத்திற் கொண்டால் அந்தக் காலத்தில் வரலாற்றுப் பிரக்ஞை எவ்வாறு இருந்திருக்கும் என்பதற்குப் போதிய ஆதாரங்களை நாம் பெற முடியாதவர்களாகவே இருக்கிறோம். பண்டைய மற்றும் இடைக்காலத்தில் உருவான சிங்கள, பாளி எழுத்துகள் என்பவை புத்திஜீவி மேட்டுக்குடிகளின் படைப்புகளாக அமைந்திருந்தன. இவை மக்கட்திரளின் அபிப்பிராயங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

எப்படியிருப்பினும் தொன்மையான இந்த பிரதிகளில் வெளிப்படுத்தப்படும் கருத்துகள் என்பவை மொழிவழி தேசியவாதத்தில் வெளிப்படுத்தப்படும் நவீன அர்த்தத்தில் "சிங்களவர்' என்பதைக் குறிக்கவில்லை. மாறாக அதனை நாம் இன்று மதம் சார்ந்ததாகவே அர்த்தப்படுத்தலாம். பெனடிக்ட் அன்டர்சனின் வார்த்தைகளை இரவல் வாங்குவோமானால், கற்பிதம் செய்யப்பட்ட சமூகமானது குறைந்த பட்சம் பத்தாம் நூற்றாண்டு வரையிலுமாவது பௌத்தர்கள் பற்றியதானதாகவே இருந்தது. இதில் தமிழ், சிங்களம் பேசிய இரண்டு தரப்பினரும் உள்ளடக்கப்பட்டார்கள்.

சிங்கள மக்களது "வரலாற்றுப் பிரக்ஞை' பற்றி எழுத்து பூர்வமான ஆதாரங்களை முன்வைக்க முனையும் எழுத்தாளர்கள், நிகழ்காலத்தின் மதிப்பீடுகளைக் கடந்த காலத்தினுள் நீட்டிச் செல்ல முனைகிறார்கள். இலங்கையின் பண்டைய மற்றும் இடைக்காலத்தைச் சேர்ந்த பாளி, சிங்கள, சமஸ்கிருத இலக்கியங்கள் என்பவை பௌத்த பிக்குகளையே முதன்மையாகக் கொண்ட மேட்டுக்குடியின் அறிவுத்துறை படைப்புகளையே பிரதிநிதித்துவம் செய்கின்றன. இந்த படைப்புகள் அந்தக் காலத்தின் கூட்டான பிரக்ஞையின் தொகுப்பு என்பது இதன் அர்த்தமானது. ஆயினும் இந்த படைப்புகள் அவ்வாறாகவே கருதப்படுகின்றன. மகாவம்சமானது அதுவரை காலமும் நிலவிவந்த வாய்மொழி மூலமான மரபார்ந்த கதைகளின் எழுத்துரீதியான பதிவு என்பது உண்மையே ஆயினும், இந்த வாய்மொழி மரபானது மக்கள் மத்தியில் பிரசித்தம் பெற்ற ஒன்றாக இருக்கவில்லை. இது பௌத்த துறவியரது மடாலயங்ளில் அவர்களது பயிற்சிக்கான பாடத்திட்டத்திற்குரிய ஒன்றாகவே விளங்கியது.

பௌத்த பிரபந்தங்களுக்கான சிங்கள விளக்கவுரைகளுக்கான அறிமுகத்தையே மகாவம்சமானது அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. அந்த வகையில் இது பௌத்த மதநிறுவனத்தை (சங்கத்தை) புனிதப்படுத்தும் நோக்கில் படைக்கப்பட்டதேயன்றி இலங்கையின் வரலாறை எழுதும் நோக்கிலான ஒரு திட்டவட்டமான வரலாற்றுப் படைப்பாகத் தொகுக்கப்படவில்லை. (பெரேரா 1961:30). எமது வாதத்திற்கு பலம் சேர்க்கும் இன்னொரு விடயத்தையும் இங்கு நாம் கவனத்தில் கொள்வது பயனுடையதாக இருக்கும். அதாவது அந்தக் காலத்தில் பௌத்தமானது எந்தவொரு இனமொழி குழுவுக்கும் தனியுரிமையாக இருக்கவும் இல்லை. பௌத்தத்திற்கு விளக்கவுரை செய்தவர்களுள் பெரும்பான்மையினர் சோழ துறவிகளாகவே அல்லது தென்னிந்திய தொடர்பு கொண்டவர்களாகவே இருந்தார்கள் (ஜெயவிக்கிரம 1969:68).

மக்கள்திரள் மத்தியில் இந்த மேட்டுக்குடிகளின் கருத்துகள் எந்தளவிற்கு பரம்பியிருந்தது? இங்கு நாம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தைப் பற்றி பேசவில்லை. முழுமையான வரலாற்றுக் காலகட்டத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். இந்தக் கேள்விக்கு பதிலளிப்பது சாத்தியமில்லை என்பது தெளிவாகிறது. குறைந்த பட்சம் ஐரோப்பியரது கொலனித்துவத்தின் ஆரம்பத்திற்கு முந்திய கட்டம் குறித்துக் கூட தெளிவாக சொல்வதற்கில்øல். இந்த விடயமானது சிங்கள மக்களது வரலாற்று பிரக்ஞை பற்றி பொதுமைப்படுத்துவது தொடர்பாக அதிக எச்சரிக்கையாக இருப்பதற்கான காரணமாக அமைகிறது. சம கால சிங்களவர்கள் ஒருவிதமான வரலாற்று பிரக்ஞையைக் கொண்டிருப்பதாகக் கருத முடிகிறது. ஆனால், இந்த பிரக்ஞையானது 2500 வருடங்களுக்கு முந்திய வரலாற்று நினைவுகளில் இருந்து மரபாகப் பெறப்பட்டதாக வாதிட முடியாது. சில எழுத்தாளர்கள் ஐதீகங்கள், வீரகாவியங்கள், சடங்குகள் மற்றும் இது போன்றவற்றைத் தமது ஆய்வுரைகளுக்கு ஆதரவாகக் கொண்டுவர முனைகிறார்கள். சமகால நிகழ்வுகளில் இருந்து கடந்த காலத்தை உய்த்தறிய முனைவதை இங்கு உள்ளார்ந்து காண முடிகிறது.

தற்காலத்தில் காணப்படும் இந்த வரலாற்று பிரக்ஞை என்பது மட்டுமே தன்னளவில் பண்டைய காலத்தில் இருந்தே இப்படிப்பட்ட ஒன்று தொடர்ந்து வருவதாக அர்த்தப்படுத்திவிட மாட்டாது. முன்னைய தலைமுறைகளின் கலாசார அம்சங்கள் என்பவை குறிப்பிட்ட மக்களது கலாசார மரபுகள் என்ற வகையில், வரலாற்றுபூர்வமான பிரக்ஞையின் மூலப்பொருட்களாக மனங்கொள்ளத் தக்கதாகும். இந்த கூறுகள் சொல்லாடல்களாக வடிவமைக்கப்பட வேண்டியுள்ளது. இந்த வடிவமைத்தலானது குறிப்பிட்ட வரலாற்றுக் கட்டத்தில் செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் செயற்பாட்டாளர்கள் (அஞ்ஞுணt) மூலமாக மட்டுமே நடைபெறுகிறது. இந்த பின் புலம்தான் சொல்லாடலுக்கான பொருத்தப்பாட்டுத் தன்மையை வழங்குகிறது.

இலங்கையை ஆசியாவிலேயே கல்வி கற்றவர்கள் அதிகமாக உள்ள ஒரு நாடாக மாற்றியமைத்த அனைவருக்குமான இலவச கல்வி என்ற முறைமை காரணமாகவே மகாவம்சத்தின் உள்ளடக்கமானது மக்களுக்கு பரிச்சயமானதாக இன்று மாறியுள்ளது. மேற்கத்திய பாணியை முன்மாதிரியாகக் கொண்ட கல்விமுறையின் வளர்ச்சியும் அதற்கு சமாந்தரமாக சிங்கள மக்களிடையே தேசியவாத பிரக்ஞை வளர்வதும் ஒன்றும் தற்செயலானது அல்ல.

ஏனெனில் அண்டர்சன் அவர்கள் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டியவாறு அச்சிடப்பட்ட தொடர்பு சாதனங்களும் அவற்றின் பரவுகையும் தேசிய சமுதாயமானது தன்னை தேசமாக கற்பிதம் செய்து கொள்வதில் முதன்மையான வழிமுறையாக அமைகின்றன. இதற்கு இணையாக பிரித்தானியரின் கொலனிய காலத்தில் தொடர்பு சாதன வசதிகள் பெருகின. பெருந்தெருக்கள், புகையிரத மார்க்கங்கள் என்பன பெருகின. செய்திப் பத்திரிகை, சஞ்சிகைகள் என்பன பரவின. இந்த நூற்றாண்டில் இது வானொலியின் வருகையுடன் உச்ச நிலையை அடைந்தது. இந்தச் சாதனங்களின் வளர்ச்சியானது இதுவரை காலமும் தொலைவில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்த கிராமங்களைப் பிரதான அரசியல் நீரோட்டத்துடன் இணைப்பதில் உதவின.

சிங்கள மக்களது "வரலாற்றுப் பிரக்ஞை" பற்றி எழுத்து பூர்வமான ஆதாரங்களை முன்வைக்க முனையும் எழுத்தாளர்கள், நிகழ்காலத்தின் மதிப்பீடுகளைக் கடந்த காலத்தினுள் நீட்டிச் செல்ல முனைகிறார்கள். இலங்கையின் பண்டைய மற்றும் இடைக்காலத்தைச் சேர்ந்த பாளி, சிங்கள, சமஸ்கிருத இலக்கியங்கள் என்பவை பௌத்த பிக்குகளையே முதன்மையாகக் கொண்ட மேட்டுக்குடியின் அறிவுத்துறை படைப்புகளையே பிரதிநிதித்துவம் செய்கின்றன. இந்த படைப்புகள் அந்தக் காலத்தின் கூட்டான பிரக்ஞையின் தொகுப்பு என்பது இதன் அர்த்தமானது. ஆயினும் இந்த படைப்புகள் அவ்வாறாகவே கருதப்படுகின்றன. மகாவம்சமானது அதுவரை காலமும் நிலவிவந்த வாய்மொழி மூலமான மரபார்ந்த கதைகளின் எழுத்துரீதியான பதிவு என்பது உண்மையே ஆயினும், இந்த வாய்மொழி மரபானது மக்கள் மத்தியில் பிரசித்தம் பெற்ற ஒன்றாக இருக்கவில்லை. இது பௌத்த துறவியரது மடாலயங்ளில் அவர்களது பயிற்சிக்கான பாடத்திட்டத்திற்குரிய ஒன்றாகவே விளங்கியது. பௌத்த பிரபந்தங்களுக்கான சிங்கள விளக்கவுரைகளுக்கான அறிமுகத்தையே மகாவம்சமானது அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. அந்த வகையில் இது பௌத்த மதநிறுவனத்தை (சங்கத்தை) புனிதப்படுத்தும் நோக்கில் படைக்கப்பட்டதேயன்றி இலங்கையின் வரலாறை எழுதும் நோக்கிலான ஒரு திட்டவட்டமான வரலாற்றுப் படைப்பாகத் தொகுக்கப்படவில்லை. (பெரேரா 1961:30). எமது வாதத்திற்கு பலம் சேர்க்கும் இன்னொரு விடயத்தையும் இங்கு நாம் கவனத்தில் கொள்வது பயனுடையதாக இருக்கும். அதாவது அந்தக் காலத்தில் பௌத்தமானது எந்தவொரு இனமொழி குழுவுக்கும் தனியுரிமையாக இருக்கவும் இல்லை. பௌத்தத்திற்கு விளக்கவுரை செய்தவர்களுள் பெரும்பான்மையினர் சோழ துறவிகளாகவே அல்லது தென்னிந்திய தொடர்பு கொண்டவர்களாகவே இருந்தார்கள் (ஜெயவிக்கிரம 1969:68).

மக்கள்திரள் மத்தியில் இந்த மேட்டுக்குடிகளின் கருத்துகள் எந்தளவிற்கு பரம்பியிருந்தது? இங்கு நாம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தைப் பற்றி பேசவில்லை. முழுமையான வரலாற்றுக் காலகட்டத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். இந்தக் கேள்விக்கு பதிலளிப்பது சாத்தியமில்லை என்பது தெளிவாகிறது. குறைந்த பட்சம் ஐரோப்பியரது கொலனித்துவத்தின் ஆரம்பத்திற்கு முந்திய கட்டம் குறித்துக் கூட தெளிவாக சொல்வதற்கில்øல். இந்த விடயமானது சிங்கள மக்களது வரலாற்று பிரக்ஞை பற்றி பொதுமைப்படுத்துவது தொடர்பாக அதிக எச்சரிக்கையாக இருப்பதற்கான காரணமாக அமைகிறது. சம கால சிங்களவர்கள் ஒருவிதமான வரலாற்று பிரக்ஞையைக் கொண்டிருப்பதாகக் கருத முடிகிறது. ஆனால், இந்த பிரக்ஞையானது 2500 வருடங்களுக்கு முந்திய வரலாற்று நினைவுகளில் இருந்து மரபாகப் பெறப்பட்டதாக வாதிட முடியாது. சில எழுத்தாளர்கள் ஐதீகங்கள், வீரகாவியங்கள், சடங்குகள் மற்றும் இது போன்றவற்றைத் தமது ஆய்வுரைகளுக்கு ஆதரவாகக் கொண்டுவர முனைகிறார்கள். சமகால நிகழ்வுகளில் இருந்து கடந்த காலத்தை உய்த்தறிய முனைவதை இங்கு உள்ளார்ந்து காண முடிகிறது. தற்காலத்தில் காணப்படும் இந்த வரலாற்று பிரக்ஞை என்பது மட்டுமே தன்னளவில் பண்டைய காலத்தில் இருந்தே இப்படிப்பட்ட ஒன்று தொடர்ந்து வருவதாக அர்த்தப்படுத்திவிட மாட்டாது. முன்னைய தலைமுறைகளின் கலாசார அம்சங்கள் என்பவை குறிப்பிட்ட மக்களது கலாசார மரபுகள் என்ற வகையில், வரலாற்றுபூர்வமான பிரக்ஞையின் மூலப்பொருட்களாக மனங்கொள்ளத் தக்கதாகும். இந்த கூறுகள் சொல்லாடல்களாக வடிவமைக்கப்பட வேண்டியுள்ளது. இந்த வடிவமைத்தலானது குறிப்பிட்ட வரலாற்றுக் கட்டத்தில் செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் செயற்பாட்டாளர்கள் (அஞ்ஞுணt) மூலமாக மட்டுமே நடைபெறுகிறது. இந்த பின் புலம்தான் சொல்லாடலுக்கான பொருத்தப்பாட்டுத் தன்மையை வழங்குகிறது.

இலங்கையை ஆசியாவிலேயே கல்வி கற்றவர்கள் அதிகமாக உள்ள ஒரு நாடாக மாற்றியமைத்த அனைவருக்குமான இலவச கல்வி என்ற முறைமை காரணமாகவே மகாவம்சத்தின் உள்ளடக்கமானது மக்களுக்கு பரிச்சயமானதாக இன்று மாறியுள்ளது. மேற்கத்திய பாணியை முன்மாதிரியாகக் கொண்ட கல்விமுறையின் வளர்ச்சியும் அதற்கு சமாந்தரமாக சிங்கள மக்களிடையே தேசியவாத பிரக்ஞை வளர்வதும் ஒன்றும் தற்செயலானது அல்ல. ஏனெனில் அண்டர்சன் அவர்கள் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டியவாறு அச்சிடப்பட்ட தொடர்பு சாதனங்களும் அவற்றின் பரவுகையும் தேசிய சமுதாயமானது தன்னை தேசமாக கற்பிதம் செய்து கொள்வதில் முதன்மையான வழிமுறையாக அமைகின்றன. இதற்கு இணையாக பிரித்தானியரின் கொலனிய காலத்தில் தொடர்பு சாதன வசதிகள் பெருகின. பெருந்தெருக்கள், புகையிரத மார்க்கங்கள் என்பன பெருகின. செய்திப் பத்திரிகை, சஞ்சிகைகள் என்பன பரவின. இந்த நூற்றாண்டில் இது வானொலியின் வருகையுடன் உச்ச நிலையை அடைந்தது. இந்தச் சாதனங்களின் வளர்ச்சியானது இதுவரை காலமும் தொலைவில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்த கிராமங்களைப் பிரதான அரசியல் நீரோட்டத்துடன் இணைப்பதில் உதவின.

இலங்கை வரலாற்றை எழுதுதல்

1826 ஆம் ஆண்டு வரையில் மகாவம்சமானது கற்றோர் குழாத்திற்கு வெளியில் இருந்து பெரும்பாலான சிங்களவர்களுக்கு அதிகம் அறியப்பட்டதாக இருக்கவில்லை. சேர் ஜேம்ஸ் ரென்னட் (குடிணூ ஒச்ட்ஞுண் கூஞுணணஞுt) என்பவர் இந்த வரலாற்றுப் பதிவை பின்வருமாறு எழுதுகிறார்.

இந்த நூலின் மூலமும் அதன் விளக்கவுரைகளும் அறவே கவனிப்பாரற்று சிதைந்து போகும் நிலையில் விடப்பட்டிருந்தன ரேனர் (கூதணூணணிதணூ) (இவரே முதலில் மகாவம்சத்தை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்தவர்). 1826 வரையில் இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றை விமர்சனபூர்வமாக படித்தவரையோ அல்லத மற்றையதன் இருப்பு பற்றி மேலெழுந்த வாரியாகவாவது கேள்விப்பட்டிருந்த சிலரையோ அறிந்திருக்கவில்லை. சப்பரங்கம் (குச்ஞூஞூணூச்ஞ்ச்ட்) அமைப்பைச் சேர் ந்த உயர் மதகுருவினால் இவருக்குத் தேடியெடுத்துக் கொடுக்கப்பட்ட பல்வேறு நூல்களினுள் ஒன்றாக, இந்த நீண்டகாலமாகக் கவனிப்பாரற்றுக் கிடந்த மகாவம்சத்தின் விளக்கவுரை இருந்தது. மகாவம்சமானது அதன் மூலவடிவில் புரிந்துகொள்ளப்பட முடியாக இறைபுதிராக இருந்தது. இந்த கிடைத்தற்கரிய ஆவணத்தின் உதவியுடன் நீண்ட காலமாகவே தொலைந்து போயிருந்த வரலாற்று ரீதியான பதிவை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கும் பணியைச் செய்தார். இந்தச் செயற்பாட்டின் மூலமாக இலங்கையானது மற்றெல்லா நாடுகளைவிட மிகவும் மேம்பட்ட, நம்பகத்தக்க வரலாற்றைக் கொண்டிருப்பதான ஒரு கருத்தானது நிலைநாட்டப்பெற்றது. (கூஞுணணஞுணt 1859:314315)

வேறு வார்த்தையில் கூறுவதானால் மக்களது சொல்லாடல் தளத்திற்கும், கருத்துப் பரிமாற்றத்திற்கும் மகாவம்சமானது ஆங்கிலேயராலும் அதனைத் தொடர்ந்து ஜேர்மனியராலுமே இழுத்துக் கொண்டு வந்து சேர்க்கப்பட்டது.

(கெய்கர் என்ற ஜேர்மனியர் மகாவம்சத்தை முழுமையாக மொழி பெயர்த்து 1912 ஆண்டில் பதிப்பிட்டார்). அதன் பின்பு ஆங்கிலேயராலும் ஆங்கிலம் கற்ற இலங்கையராலும் இலங்கை தொடர்பான விடயங்கள் எழுதப்படும் போது மேற்கூறிய நூல்கள் உசாத்துணையாகத் தொடர்ச்சியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தன. உதாரணத்திற்கு நாம் சிலரைக் குறிப்பிடலாம். ரென்னட் (கூஞுணணஞுணt)தானே 1859 இலும், சிர் (குடிணூணூ) 1850 இலும் வில்லியம் னைட்ரொன் (ஙிடிடூடூடிச்ட் ஓணடிஞ்டtணிண), இவரது இலங்கையின் வரலாறு (1845) மகாவம்சத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக அமைந்தது. லீசிங் (ஃ.ஊ.ஃடிஞுஞிடடிணஞ்) 1861 இலும் பொன்னம்பலம் அருணாச்சலம் 1906 இலும் இப்படியாக இந்த நூல்களைப் பயன்படுத்தியிருந்தார்கள். யாஸ்மின் குணரத்ன (ஙுச்ண்ட்டிண எணிணிணஞுணூச்tணஞு) என்பவர் இது பற்றிக் குறிப்பிடும் போது, லீசிங் உடைய "இலங்கையின் சுருக்கமான வரலாறு' என்பது ரென்னட் என்பவரால் முன்வைக்கப்பட்ட பொதுவான திட்டவரைபை பின்தொடர்ந்து சென்று ரென்னட் உடைய வாதங்களை எளிமைப்படுத்தி, இலங்கையின் வரலாறு மற்றும் மரபுகள் பற்றி போதிய புலமைத்துவம் அற்ற இளைஞர்களை எட்டக் கூடியதாக அமைந்தது (1968:85). பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட இலங்கை தொடர்பான வரலாறுகளானவை, உண்மையிலேயே ஆங்கிலம் படித்த இலங்கையருக்கு இங்கிலாந்தின் அரசியல் கருத்துகளை வழங்குவதற்காகவே பயன்படுத்தப்பட்டதாக இவர் கூறுகிறார்."இந்த எழுத்துக்களானவை, அந்தக் காலத்தில் குறிப்பிட்ட எழுத்தாளர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கொள்கைகளும் நம்பிக்கைளும் பொதுவில் மனித குலம் முழுமைக்கும் பொதுவானதாக, குறிப்பாக கொலனித்துவ சமூகத்தை வழிநடத்தும் அறுதியான விதிகளாகச் சித்திரித்தன' (மேற்கண்ட நூல் பக்கம் 88). ஐவர் ஜென்னிங் (ஐதிணிணூ ஒஞுணணடிணஞ்ண்) சுட்டிக் காட்டுவது போல சுதந்திரத்திற்கு முந்திய இலங்கை மேட்டுக்குடிகளது "தேசியவாதமானது சாராம்சத்தில் மேற்கத்தி கல்வி மற்றும் சித்தாந்தத்தின் படைப்பாக இருந்தது. இதன் சித்தாந்தமானது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஐரோப்பாவின் சித்தாந்தத்தில் இருந்து அடிப்படையில் வேறுபட்டதாக இருக்கவில்லை ' (1953:76).

இலங்கையின் "பாரம்பரிய' இலக்கியங்களானவை, இன்று நாம் மத அம்சங்கள் என அழைக்கும் விடயங்கள் தொடர்பாக அக்கறையுடையனவாக இருந்தன. ரெய்னோல்ட் குறிப்பிடுவது போல "கவிதைகள் என்பவை கிட்டத்தட்ட முழுக்க முழுக்க பௌத்தத்தால் உந்துவிக்கப்பட்டதாகவும் பௌத்த பின்னணியையும் கொண்டதாக அமைந்திருந்தன. இவை வரலாற்று அல்லது புராண சம்பவங்கள் தொடர்பான கதைகளின் தொகுப்பாகவோ அல்லது பௌத்த கோட்பாட்டின் விளக்கவுரை நூற்களாகவோ இருந்தன' (ரெய்னோல்ட் 1970:20). பதினான்காம் நூற்றாண்டில் ஒரு புதுவிதமான கவிதை உருவாகிய போதிலும் பொதுவில் கவிதைகள் பெரும்பான்மையான சந்தர்ப்பங்களில் பௌத்த கதைகளை அவற்றின் உந்தலுக்கான மூலங்களாகக் கொண்டிருந்தன (மே.நூ:21). புதிய கவிதையானது தூது விடும் பாடல்களாக அமைந்திருந்தன. செய்தியைக் காவிச் செல்லும் ஒரு பறவை நாட்டின் இயற்கைப் பண்புகளை விபரித்துச் செல்வதாக இவற்றின் அமைப்பு வடிவங்கள் அமைந்திருந்தன. இவை சிந்தனையைத் தூண்டுவதற்கான எதனையும் கொடுக்கவில்லை. எல்.எஸ்.பெரேரோ குறிப்பிடுவது போல புத்தரது வாழ்வு மற்றும் அவரது கோட்பாடு தொடர்பானதும் வரிசைக் கிரமமாக அமைந்த மன்னர்களது பட்டியலை உள்ளடக்கியதுமான இந்தப் பாடல்கள் பௌத்தத்தின் முக்கிய படைப்புகளையும் அவை தொடர்பான பாரிய விளக்கவுரைகளையுமே தமது பிரதான அக்கறைக்குரிய விடயமாகக் கொண்டிருந்தன. ஒரு மன்னரது தகுதியானது அவர் எந்தளவிற்கு பௌத்த மடத்திற்கும் பௌத்த மதத்திற்கும் தொண்டாற்றினார் என்பதைக் கொண்டு அளவிடப்பட்டது. (பெரேரா 1921:2930). பரணவிதான அவர்களது கூற்றுப்படி, "மதச்சார்பற்ற வரலாறு, தனியாக வரலாறு என்ற கண்ணோட்டத்தில் பேசப்பட்டவை வெறும் முப்பத்திரண்டு அத்தியாயங்களுக்குற்பட்டதாகவே இருக்கும்: இவை கூட பெரும்பாலானவை, நல்ல துறவியர் தவிர்க்க வேண்டிய... மன்னர்களின் கதைகளில் தொடங்குவதாக இவை அமைந்திருக்கும்' (1969:53). பௌத்த அறநெறி தொடர்பான படிப்பினைகளை வழங்கும் விடயங்கள் மாத்திரமே பௌத்த துறவியர் கற்பதற்குத் தகுந்தவையாக அக்காலகட்டத்தில் கருதப்பட்டன. பௌத்த ஆலயங்களும் பௌத்த துறவியருமே பண்டைக் கால கல்வியின் மையங்களாக அமைந்திருந்தன. சாதாரண மக்களது கல்வியானது "பௌத்த சித்தாந்தம், புத்தரின் வாழ்க்கை மற்றும் வாழ்க்கைமுறை பற்றிய மத சொல்லாடல்கள் மூலமாகவே நடைபெற்றன' (அபேவர்தன 1969:197: அதிகாரம் 1969:1516).

ஆயினும் பதினேழாம் நூற்றாண்டு அளவிலிருந்து, நான் மேலே குறிப்பிட்ட சிங்கள இலக்கிய மரபில் இருந்து வேறுபட்ட இலக்கிய பாணிகள் (எஞுணணூஞுண்) தோன்றத் தொடங்கின. இவை "வரலாறு' தொடர்பான கதையாடல்களாகவும் பயணக் குறிப்புகளாகவும் இலங்கையுடன் தொடர்புடைய ஐரோப்பியரது நினைவுக் குறிப்புகளாகவும் அமைந்தன. கொலனித்துவமானது ஐரோப்பிய இலக்கிய பாணிகளை ஒத்த சிங்கள வகையினங்களை தோற்றுவித்தன. இவை முன்னைய இலக்கிய வகையினங்களை மாற்றீடு செய்தன. ஐரோப்பிய எழுத்தாளர்களது எழுத்துகளைச் சற்று நுணுக்கமாக அணுகி, இவர்கள் எப்படிப்பட்ட பின்புலத்தில் எதை ஏன் சொன்னார்கள் என்பவற்றை பரிசீலித்தோமானல், சிங்கள தேசியவாதத்தின் "வரலாற்றுத்தன்மை' பற்றிய சில வெளிச்சங்கதைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம். இவற்றுள் மிகவும் முக்கியமானதும் எமது விவாதத்திற்கு அதிக பயனுள்ளதாகவும் அமையக் கூடியது. ரொபர்ட் நொக்ஸ் (கீணிஞஞுணூt ஓணணிது) எழுதிய "இலங்கையின் வரலாற்று உறவுகள்' என்ற நூலாகும்.

நொக்ஸ் என்பவர் கிழக்கிந்திய கம்பனியில் மாலுமியாகப் பணியாற்றிவர். இவரது கப்பல் கிழக்கிலங்கையின் கொட்டியாரக்குடாவில் கரை தட்டியபோது சிங்களவர்களால் 1660 இல் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டார். இவர் கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்கள் கண்டிய மன்னனின் கைதியாகச் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்தார். இதன்போது இவர் சிங்களத்தை நன்கு கற்று “கிட்டத்தட்ட சிங்களர்களில் இருந்து வேறுபடுத்த முடியாதளவிற்கு மொழியிலும் பழக்க வழக்கங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தார். இவர் கண்டிய இராச்சியத்தில் பல்வேறு பிரதேசங்களிலும் வாழ்ந்திருந்தார். கண்டிய இராச்சியத்தின் சாதரண விவசாயி போலவே வாழ்ந்த அவர், தனது வரையறுக்கப்பட் வாழ்க்கை நிலைமைகளுக்குள் ஊரூராகத் திரிந்து விற்பனை செய்யும் ஒரு வியாபாரியாகக் கணிசமானளவு பயணம் செய்திருந்தார். இவரது நூலானது கண்டிய இராச்சியத்தின் சமூக வரலாறு பற்றிய முதன்மையான மூலாதார நூலாகக் கருதப்படுகிறது. சப்ரமாது (குச்ணீச்ணூச்ட்ச்ஞீத) என்பவரது கருத்துப்படி இலங்கை பற்றிய நூல்களுள் மிகவும் பக்கச்சார்பற்ற முறையில் எழுதப்பட்ட நூல் இதுவாகும். அலங்காரங்கள்,உருவகங்கள் போன்றவை அதிகம் இல்லாத உரைநடையில் இவரது நூல் எழுதப்பட்டிருந்தது. இவரது எழுத்தானது வறட்சியான,விஞ்ஞான மனதின் தன்மையுடையதாகவும் தன்னிடமிருந்த விடயங்களை இயன்ற வரையில் கவனமாக முன்வைக்க வேண்டும் என்ற அக்கறையில் எழுதப்பட்டதாகவும் இருந்தது. (லுடொவ்கி 1954:269).சிங்களவரது பூர்வீகம் பற்றி நொக்ஸ் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்.

இவர்களது பூர்வீகம் என்னவென்று விசாரித்தபோது அதற்கான பதிலைக்கூற முடியாதவர்களாக அவர்கள் இருந்தார்கள். தமது பூமியில் முதலில் பிசாசுகள் குடியிருந்ததாகவும் அது பழங்கதையாகி நீண்டகாலம் ஆகிவிட்டது என்றும் கூறினார்கள். (1966 (1681):115).

சில போர்த்துக்கேயரிடம் இருந்து நொக்ஸ் விஜயனின் கதையின் சிறிது வேறுபட்ட ஒரு வடிவத்தில் ஏற்கனவே கேட்டிருந்தாலும் கூட சிங்கள மக்களது பூர்வீகம் பற்றி இந்தளவு தகவலையே கண்டிய இராச்சியத்தில் அப்போது வாழ்ந்த குடியானவர்களிடம் இருந்து அவர் பெறக்கூடியதாக இருந்தது. இந்தக் கூற்றின் மூலமாக நொக்ஸ் கண்டிய சிங்கள மக்களிடம் பதினேழாம் நூற்றாண்டில் காணப்பட்ட "வரலாற்று பிரக்ஞை' பற்றி அதிகம் சொல்வதற்கு இருக்கவில்லை என்றோ தோன்றுகிறது. இந்தத் தகவலுடன் கூடவே கண்டி இராச்சியம் தொடர்பாக நாமறிந்த ஏனைய தகவல்களையும் ஒப்புநோக்கினால் இன்று குறிப்பிடப்படும் வரலாற்றுப் பிரக்ஞை என்பது அன்றைய சிங்களவர்களிடையே அறவே காணப்படவில்லை என்பது தெரிகிறது. தர்ம தாசா அவர்கள் குறிப்பிடுவது போல பதினாறாம்,பதினெட்டாம் நூற்றாண்டுகளுக்கிடைப்பட்ட காலத்தில் இலங்கையில் பௌத்த நிறுவனங்களும் பௌத்த இலக்கிய மரபும் பெரிதும் வீழ்ச்சி கண்டிருந்தது. கீர்த்தி ஸ்ரீ இராஜசிங்கன் அரியாசனம் ஏறிய பின்னரே இந்த நிலைமை சீர்செய்யப்பட்டன. (தர்மதாச 1972:127:குமாரசாமி 1956(1980):12). கண்டிய மலைப்பிரதேசத்தில் இருந்த பௌத்த மடாலயங்களில் கற்பித்தல் நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டதாக குமாரசாமி தரும் பட்டியலில் எந்தவொரு படைப்புக்கூட "வரலாற்று' உள்ளடக்கத்தைக் கொண்டிருந்ததாக குறிப்பிட முடியாது. (குமாரசாமி1956 (1980):5051). நொக்ஸுக்கு படித்தபௌத்த துறவிகளையும் உள்ளடக்கியிருந்த கண்டிய மேட்டுக்குடியிடம் பெரிதாக தொடர்பிருக்கவில்லை. ஒருவேளை, அப்படிப்பட்ட தொடர்புகள் இருந்திருந்தால் இந்தப் படித்த பிரிவினரிடம் இருந்து சிங்களவரது கடந்த காலம் பற்றிய அவர்களது கருத்துகளைப் பெற்றுக் கொண்டிருந்திருக்கலாம். நொக்ஸ் எழுதியதெல்லாம் அவர் பழகிய சூழலில் அவருக்குக் கிடைத்த தகவல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவையேயாகும்.

நான் எழுதியதெல்லாம் நான் எனது சொந்த வாழ்க்கையில் உண்மை என்று உறுதிப்படுத்திக் கொண்டவையும்... அல்லது உள்ளூர்வாசிகள் மூலமாகப் பெற்றுக்கொண்ட அவர்கள் தாம் உண்மை என்று உறுதியாக நம்பிய விடயங்கள் தொடர்பானவையும் ஆகும் (நொக்ஸ் 1966 (1681)).

நாம் இன்று குறிப்பிடும் அர்த்தத்தில் வரலாற்றுப் பிரக்ஞையானது அந்தக் காலத்தில் சிங்கள மக்களிடையே இருந்திருக்குமாயின் நொக்ஸ் தனது குறிப்புகளில் சேர்த்துக் கொள்வதற்கான தகவல்களை அதிகளவில் பெற்றுக்கொண்டிருந்திருப்பார். ஆனால், வரலாற்றுப் பிரக்ஞையானது இன்று இருக்கும் கடுமையான எதிரெதிர் வடிவில் கண்டிய இராச்சியத்தில் இருக்கவில்லை (குணவர்தன 1984:2932). கண்டிய இராச்சியமானது மன்னாருக்கும் பிரதானிகளுக்கும் சேவை செய்வதை அடிப்படையாகக் கொண்ட சாதிய கட்டமைப்பைக் கொண்ட சமூகமாக இருந்தது. பௌத்த மதத்தின் பால் இவர்கள் கொண்டிருந்த பற்றுறுதியானது இவர்கள் அனைவரையும் இணைக்கும் பொழுது பொதுவான அடையாளமாக இருந்தது. ஒரு நூற்றாண்டு காலம் தென்னிந்தியாவைச் சேர்ந்த நாயக்க அரச பரம்பரையினர் இந்த இராச்சியத்தை ஆண்டனர். இவர்களே நாட்டில் இரந்த ஒரேயொரு சத்திரிய சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் இவர்களால் தொடர்ச்சியாக ஆட்சி செய்ய முடிந்தது. இங்கு அரசபதவி என்பது சடங்கு ரீதியிலான சாதிய அந்தஸ்தினால் நிர்ணயிக்கப்படுவதாக இருந்தது. ஆனால்,பொதுவாழ்வைப் பொறுத்தவரையில் இவர்கள் பௌத்தத்தைத் தழுவியவர்களாக இருந்தார்கள். இங்கு வலியுறுத்தப்பட வேண்டிய அம்சம் யாதெனில் கண்டியர்கள் ஒரு தென்னிந்திய மன்னரை அவர் பௌத்தம் என்ற பொதுசமூக அடையாளத்திற்குட்பட்டவராக இருக்கும் வரையில் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராகவே இருந்தார்கள். இப்படியான சந்தர்ப்பங்களில் ஒரு இந்து மன்னன்,பௌத்த ஆட்சி அமைப்பு முறையை ஆட்சி செய்வது என்பது சகிக்க முடியாததாக இருந்திருக்கும். ஆனால், ஒரு தமிழ் மன்னர் சிங்கள மக்களை ஆள்வதாகப் பிரச்சினை தோன்றியிராது. நான் பின்வரும் பக்கங்களில் தொடர்ந்தும் விவாதிக்கவிருப்பது போல பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில்தான் இந்த அழுத்தமானது மதம் என்பதிலிருந்து மொழி தொடர்பானதாக மாறுகிறது.

பொருள்வகை அடித்தளம் என்பது வெறுமனே தொழில்நுட்பம் மற்றும் "பொருள்வகை' அம்சங்களை மாத்திரம் குறிப்பதல்ல.மனித செயற்பாடு என்பதே ஒருவித பொருள்வகை அம்சமேதான்.மார்க்ஸ் தனது "ஜெர்மன் சித்தாந்தம்' என்ற நூலில் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார். "செயலூக்கமுள்ள, யதார்த்தமான மனிதர்கள் என்பவர்கள் உற்பத்தி சக்திகளில் ஏற்படும் திட்டவட்டமான வளர்ச்சிகள் மற்றும் அவற்றுடனான உறவுகள் என்பவற்றால் வரையறுக்கப்படும் போதிலேயே, தமது சிந்தனைகள், கருத்துகள் ஆகியவற்றின் படைப்பாளிகளும் ஆவர்'. மார்க்ஸைப் பொறுத்தவரையில் "உற்பத்தி சக்திகள்' என்பவை "மனித பிரக்ஞைக்கு அப்பாற்பட்ட புறநிலையான உண்மைகள் அல்ல', மாறாக, அவிநெரி (அதிடிணஞுணூடி) என்பவரது வார்த்தைகளில் கூறுவதானால் “மனித செயற்பாடு மற்றும் மனித பிரக்ஞையின் ஒழுங்கமைப்புகளும் பொருள்வகை அம்சங்களேயாகும்...இதன் விளைவாக பொருள்வகை அடித்தளத்திற்கும், "மேற்கட்டுமானத்திற்கும்' இடையிலான வேறுபாடுகள் தெளிவற்றதாகின்றன.அதாவது,மனித வாழ்க்கை நிலைமைகளை உருவாக்குவதற்கும்,அவற்றை தொடர்ந்து பேணுவதற்கும் அவசியமான மனிதரது பிரக்ஞை பூர்வமான செயற்பாட்டிற்கும் இந்த குறிப்பான வடிவிலமைந்த செயற்பாடுகளை நியாயப்படுத்துவதற்கும் முறைமைப்படுத்துவதற்கும் அவசியமான பகுத்தறிவு மற்றும் நியாயங்களை வழங்கும் மனித பிரக்ஞைக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் மங்குகின்றன' (அவிநெரி 1968:76). மார்க்ஸின் கருத்துப்படி, ஒவ்வொரு தலைமுறையும் அதன் முன்னைய தலைமுறையிடம் இருந்து “பெருமளவிலான உற்பத்தி சக்திகள்,மூலதனம், மற்றும் வாழக்கை நிலைமைகளை கைவரப்பெறுகின்றன. ... புதிய தலைமுறையானது இவற்றை மாற்றியமைக்கும் பொழுதிலேயே...வாழ்க்கையின் திட்டவட்டமான வளர்ச்சிக்கான நிலைமைகளையும் குறிப்பான பண்புகளையும் முன்மொழிகிறது. ...அதாவது சூழ்நிலைகள் மனிதரை உருவாக்கும் அதே சமயத்தில் மனிதரும் தம்பங்கிற்கு சூழ்நிலைகளை உருவாக்குகின்றார்கள் (டிண கூதஞிடுஞுணூ 1972:128129).ஒவ்வொரு தலைமுறையும் சமூக மறுஉற்பத்தியை ஒழுங்கமைக்கும்போதே,அது தொடர்பான குறிப்பிட்ட வடிவிலமைந்த அறிவார்ந்த புரிதலையும் உருவாக்கிக் கொள்கிறது. தான் எவற்றை கைவரப்பெற்றதோ அவற்றின் மேலேயே இந்த புரிதலையும் கட்டிச் செல்கிறது.பழைய சிந்தனைகள் புதிய சிந்தனைகளால் பிரதியீடு செய்யப்படும் போதிலேயே, பழைய சிந்தனைகள் புதிய சிந்தனைகளின் வெளிச்சந்தில் மீள்அர்த்தம் செய்யவும் படுகிறது. பல்வேறுதரப்பட்ட சிந்தனைகளுக்கு இடையிலான முரண்பாடானது சமூக, அரசியல் காரணிகளின் தாக்கத்தினால் அடிக்கடி தீர்வு காணப்படுகிறது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் நடைபெற்ற சிங்கள தேசியவாதத்தின் வளர்ச்சியானது இந்தவிதமான வளர்ச்சிப் போக்கிற்கு ஒரு வகைமாதிரியான உதாரணமாக அமைகிறது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பின் அரைப்பகுதியில் நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்திலிருந்து பண்ட உற்பத்தி அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு சமுதாயத்திற்கான மாற்றமானது மகவும் முன்னேறிய நிலையில் இருந்தது.பிரித்தானியாவிலிருந்து இங்கு குடியேறியிருந்த முதலாளி வர்க்கத்துடன் உற்பத்தி சாதனங்களின் கட்டுப்பாட்டை முதன்மையாக பெருந்தோட்டத்துறையில்பகிர்ந்து கொள்ளும் ஒரு உள்ளூர் முதலாளி வர்க்கமானது உருவாகியிருந்தது. இந்த மாற்றமானது குறைந்த பட்சம் ஒல்லாந்தர் காலத்திலிருந்தே தொடங்கியிருந்தது. (கொத்தலாவலை 1967). பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் கரையோரப் பிரதேசங்களில் இருந்த ஒல்லாந்தரது நிர்வாகமானது கடைப்பிடித்த கொள்கைகளின் விளைவாக வர்த்தக முதலாளித்துவத்தில் அனுபவமுள்ள உள்ளூர் மக்கள் பிரிவொன்று உருவாகியிருந்தது.அத்துடன் சில தனிநபர்களாலும் குடும்பங்களினாலுமான இந்த பிரிவானது இலகுவில் பணமாக மாற்றப்படக் கடியதும் இலகுவில் பணமாக மாற்ற முடியாததுமான சொத்துகளாலான பெருமளவு மூலதனத்தையும் கொண்டிருந்தது: இந்த மூலதனத்தை இந்த பிரிவானது புதிய வாய்ப்புகளை நோக்கி நகர்த்தக் கூடிய நிலையில் இருந்தது.(ரொபர்ட்ஸ் 1979ஞ: 159). பிரித்தானியரது காலகட்டமானது இந்த முதலாளி வர்க்கமும் அவர்களது மூலதனமும் வளர்ச்சியடைவதற்கான வாய்ப்புகளை வழங்கியது.ஆங்கிலக் கல்வியை கற்றவர்களாகவும் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறியவர்களாகவும் பெரும்பாலும் இருந்த இந்த மேட்டுக்குடி பிரிவானது இன, சாதிய மத பிரிவுகள் அனைத்தையும் ஊடறுத்து செல்வதாக இருந்தது. இந்த வளர்ந்துவரும் மேட்டுக்குடியானது பெற்றுக் கொண்ட செல்வமானது, அது தன் அந்தஸ்தை திடப்படுத்திக் கொள்வதற்கான வழிமுறைகளுடன் நெருக்கமான தொடர்புடையதாக இருந்தது. காலனித்துவ நிர்வாகத்தாலும் மிசனரியினராலும் நடத்தப்பட்ட ஆங்கிலமொழி மூலமான கல்வியே அந்த சாதனமாகும்.இந்த பாடசாலைகளில் கல்வி கற்றவர்கள் ஆங்கிலமொழி, ஆங்கில பழக்கவழக்கங்கள்,ஆங்கில சிந்தனைகள்,ஆங்கில நாகரீகம், ஆங்கில உடைகள் போன்ற அனைத்தையும் கடைப்பிடித்தார்கள்.ஆனால் அவர்களால் ஒருபோதும் ஆங்கிலேயர்களாக மாறிவிட முடியவில்லை. இலங்கையில் இருந்த பிரித்தானிய தரகுமுதலாளிகளுக்கு கீழ்ப்பட்டவர்களாகவே இவர்கள் தொடர்ந்தும் இருந்து வந்தார்கள் (ரொபர்ட் 1979டி:153). பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் கிறிஸ்தவ மிசனரிமார்களது தீவிரமான மதத்தைப் பரப்பும் நடவடிக்கைகள் உள்ளூர் மக்களது பிரக்ஞையை உருவாக்கும் முக்கிய காரணியாக இருந்தது இந்த கிறிஸ்தவ மிசனரிமாரின் நோக்கங்கள் பற்றி கொழும்பு பைபிள் சங்கத்தினரால் பின்வருமாறு இரத்தினச் சுருக்கமாக கூறப்பட்டிருந்தது: "உருவ வழிபாட்டிற்கு பலியாகிப்போன அப்பாவிகளை மீட்டெடுப்பது, பெயரளவிலான கிறிஸ்தவர்களை தேவவாக்கிற்கு உண்மையான விசுவாசிகளாக மாற்றுவது, உண்மையான விசுவாசிகளுக்கு அவர்களது வாழ்வின் பணிகளை அறிவுறுத்துவது' (மலாங்கெட என்பவரால் மேற்கோள் காட்டப்பட்டபடி). ஒல்லாந்தரே முதன்முதலாக 1736 இல் சிங்கள அச்சகத்தை முதலில் அமைத்திருந்த போதிலும் பிரித்தானிய மிசனரிமாரே அதனை மிகுந்த ஆவலுடன் பயன்படுத்தலானார்கள். இவர்கள் தமது விசுவாசிகள் வாசிப்பதற்கான விடயதானங்களை உருவாக்கியதுடன் நின்றுவிடாமல், பௌத்த மதத்தின் மீதான தாக்குதலை தொடுக்கலானார்கள்: மிசனரிமாரது பிரசார வெளியீடுகள் இலங்கையில் மிகவும் விரிவாக சுற்றுக்கு விடப்பட்டது. நாற்பது வருடங்களுக்கு மேலாக இவர்களுக்கு பௌத்தர்களிடம் இருந்து போட்டியே இருக்கவில்லை. இவர்களால் வெளியிடப்பட்ட பிரசுரங்களது எண்ணிக்கைகள் பற்றி திட்டவட்டமான தகவல்கள் இல்லாத போதிலும்,184961 இடைக்காலத்தில் பதினைந்து இலட்சம் பிரதிகள் அச்சிடப்பட்டிருப்பதாக மொர்க்டோக், நிக்கல்சன் (Mதணூஞீணிஞிட ச்ணஞீ Nடிஞிடணிடூண்ணிண) ஆகியோர் மதிப்பிட்டுள்ளார்கள்.இந்த பிரசுரங்களது விரிவான பரவலான கிறிஸ்தவ மிசனரிமாரது நோக்கத்தைமதம் மாற்றத்திற்கு உதவுவதுநிறைவேற்றியதா என்பதைவிட,அது பௌத்தர்களை, உடனடியாக இல்லாவிட்டாலும் கூட சற்று காலம் கடந்தாவது, செயற்படுமாறு தூண்டிவிட்டது என்பதிலேயே இதன் முக்கியத்துவம் அடங்கியிருக்கிறது. பௌத்தர்கள் மிசனரிமாரை அவர்களது தளத்திலேயே முகம் கொடுக்கலானார்கள்(மலகொட 1973:181). தம்மீதான தாக்குதல்களை பௌத்தர்கள் மூன்று முனைகளில் முகம் கொடுக்கலானார்கள்: பிரசுரங்கள்,பிரசங்கங்கள் மற்றும் விவாதங்கள் வாயிலாக, மற்றும் கல்வியின் மூலமாக இவர்கள் பதிலடி கொடுக்கத் தொடங்கினார்கள். கொழும்பில் முதலில் ஒரு அச்சகம் 1855 இல் நிறுவப்பட்டது. பின்பு காலியில் 1862 இல் இன்னொன்று தொடங்கப்பட்டது. இந்த அச்சகங்கள் பௌத்த மதம் தொடர்பான பிரசுரங்கள்,விவாதங்கள்,சஞ்சிகைகள் போன்றவற்றை வெளியிடுவதற்கென்றே முற்றாக செயற்பட்டன(மலகொட 1973:1913). 1860களில் நன்கு ஒழுங்கமைந்த அச்சு சாதனங்கள் மூலமாக பதில் கொடுப்பதுடன் நின்றுவிடாது, பௌத்த மறுமலர்ச்சியை முன்னெடுத்த பௌத்த பிக்குகள் மிசனரிமாருடன் பகிரங்கமான தொடர்விவாதங்களை ஏற்பாடு செய்து நடத்தினார்கள். 1873 இல் கொழும்பிற்கு தெற்கே உள்ள பாணந்துறை நகரத்தில் நடைபெற்ற விவாதமானது மிகவும் பிரபல்யமானது. இவற்றில் ஈடுபட்ட "துறவி புத்திஜீவிகளுள்' மிகட்டுவட்ட குணானந்த தேரரும் (ஙஞுண Mடிஞ்ஞுttததீச்ttஞு எதணச்ணச்ணஞீச்) ஹிக்கடுவ சிறீ சுமங்கல தேரரும் (ஙஞுண ஏடிடுடுச்ஞீததிஞு குணூடி குதட்ச்ணஞ்ச்டூச்) மிகவும் முக்கியமானவர்கள்.பிற்காலத்தில் அநாகரிக தர்மபாலவின் வழிகாட்டிகளாக விளங்கினார்கள். கல்வி என்பதுதான் பௌத்தர்களது பலவீனமான பகுதியாக இருந்தது. பௌத்த கோயில்களில் அமைந்திருந்த சில பாடசாலைகள் பெரிய மிசனரி பாடசாலைகளுடன் அந்தஸ்து அளவில் போட்டியிட முடியாதனவாக இருந்தன.அக்காலத்தில் பலரும் தேடிச் சென்ற "விஞ்ஞானபூர்வமான' கல்வியை இவற்றால் வழங்கவும் முடியவில்லை.1880 இல் பிரம்மஞான சமூகத்தைச் (கூடஞுணிண்ணிணீடடிஞிச்டூ குணிஞிடிஞுtதூ) சேர்ந்த கேர்ணல் ஒல்கொட் (இணிடூணிணச்டூ Oடூஞிணிtt) என்பவரும் மெடம் பிலாவட்ஸ்கி(Mச்ஞீச்ட்ஞு ஆடூச்திச்tண்டுதூ) என்பவரும் இலங்கைக்கு வரும் வரையில் இந்த நிலைமைகளில் அதிகம் மாற்றம் ஏற்படவில்லை. "1873 இல் பாணந்துறையில் நடைபெற்ற பிரபல்யமான பகிரங்க விவாதமே கேர்ணல் ஒல்கொட்டை பௌத்த மதத்தை தழுவும் படி ஆழமாக செல்வாக்கு செலுத்திய அம்சமாக இருந்தது' என கிர்திசிங்க மற்றும் அமர சூரிய (ஓடிணூtடடிண்டிணஞ்டஞு ச்ணஞீ அட்ச்ணூச்ண்தணூடிதூச்) ஆகியோர் தெரிவிக்கின்றனர்.(1981:3). ஒல்கொட் இலங்கையில் பன்னிரண்டு கல்லூரிகளையும் நானூறிற்கு அதிகமான பாடசாலைகளையம் நிறுவியதாகக் கூறப்படுகிறது. (கிர்திசிங்கவும் அமரசூரியவும் 1981:11). எப்படியிருப்பினும் பௌத்த மறுமலர்ச்சியில் மிகவும் முக்கிய பங்காற்றிய முதன்மையான நபர் அநாகரிக தர்மபால வேயாவார். இவர் கிராமப் புறத்திலிருந்து கொழும்பிற்கு நிரந்தரமாக குடிபெயர்ந்து, அங்கு வசதி வாய்ப்புகளை பெருக்கிக் கொண்ட ஒரு தீவிர பௌத்த குடும்பத்தில் பிறந்தவர். தனது ஏனைய மேட்டுக்குடி சகாக்களைப் போலவே இவரும் மேற்கத்தைய கல்வியை பெற்று, பெரிதும் அதன் செல்வாக்கு உட்பட்டு, அதனால் வடிவாக்கம் செய்யப்பட்டவர். பௌத்த மறுமலர்ச்சியில் பெரிதும் பங்குகொண்ட ஒரு குடும்பத்தில் வளர்ந்த இவர்,தனது இளமைப் பருவத்திலேயே மிகெட்டுவட்ட குணானந்த தேரர் மற்றும் ஹிக்கடுவ சிறீ சுமங்கல தேரர் ஆகியோரது செல்வாக்கிற்கு உட்பட்டவராக இருந்தார் (ஓபயசேகர 1976:229). இவரது வாழக்கை பற்றி நான் இங்கு அதிகம் விபரிக்கப் போவதில்லை.ஆயினும் சிங்கள சுயஅடையாளத்தை உருவாக்குவதில் இவரது பங்கு பற்றி இங்கு நான் பேசியாகவேண்டியுள்ளது. தர்மபாலா பௌத்த முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினது மேல்நோக்கிய அசைவியக்கத்தால் மாத்திரமன்றி, ஆசிரியர்கள்,ஆயுர்வேத மருத்துவர்கள்,கீழ்நிலை அரச அதிகாரிகள்,பௌத்த பிக்குகள் ஆகியோரை உள்ளடக்கிய சிங்கள கிராம புத்திஜீவிகள் என்போராலும் அதிகம் செல்வாக்குக்குட்படுத்தப்பட்டார்.(ஒபேசேகர:1976:244).இந்த பிரிவினரே கிராம மட்டத்தில் சொல்லாடல்களை உருவாக்கி ஆதிக்கம் செலுத்துவதுடன்,கிராம மக்களுக்கு தலைமையும் வழங்குபவர்களாவர்.சிங்கள மக்களுக்கு அவர்களது சிங்கள அடையாளம் தொடர்பாக ஒரு பெருமித உணர்வை தர்மபால வழங்கினார். இதற்கு ஒபேசேகரா வழங்கும் உதாரணத்தை பார்ப்போம். தர்மபாலவின் போதனைகளின் உடனடி விளைவாக "பெருமளவிலான பெயர் மாற்றங்கள் இடம் பெற்றன. ... 1930 களில் கிறிஸ்தவர்கள் உட்பட எல்லா சிங்கள பெற்றோர்களும் தமது பிள்ளைகளுக்கு சிங்கள அல்லது பௌத்த பெயர்களை வைத்தனர்' (1976:245). தர்மபாலவின் மீது இந்த மேற்கத்தைய செல்வாக்கானது பௌத்த பண்புகளுடன் மேற்கத்தைய விழுமியங்களை இணைத்துக் கொண்டதில் மட்டுமல்லாமல்,சிங்கள அடையாளப்படுத்தலில் மேற்கத்தைய சிந்தனைகளை இணைத்துக் கொண்டதில் அடங்கியிருந்தது.சிங்களவர்களது "ஆரிய மூலம்' பற்றிய நம்பிக்கையைப் பற்றி ஏற்கனவே பார்த்திருந்தோம். அவர் மேற்கத்தைய சிந்தனையான "தேசஅரசு' என்பதை ஏற்றுக் கொண்டிருந்தார்.ஆனால் அதனை அவர் சிங்களவர்களுடன் மாத்திரம் அடையாளப்படுத்தினார்.இவர் தனது வாதங்களிலும் எழுத்துகளிலும் "மண்ணின் மைந்தர்களான' "தூய சிங்களத்தின் வாரிசுகளான சிங்களவர்' மாத்திரமே உரிமைக்குரியவர்களாக இருந்தார்கள்.ஏனைய இதே மண்ணிலே பிறந்த சிறுபான்மை சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு சமத்துவமான உரிமையை சில சந்தர்ப்பங்களில் பகிரங்கமாகவும் பல சந்தர்ப்பங்களில் அவ்வளவு வெளிப்படையாக இல்லாத முறையிலும் மறுத்தார் (தர்மபால 1965:483). இப்போது "ஆரிய கோட்பாடானது' சிங்கள முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் பிரக்ஞையில் நன்கு பதிந்து விட்டிருக்கிறது. இத்தோடு சர்வதேச செய்தி ஊடகங்களும்தான் என்பதை நாம் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். கிறிஸ்தவர்களது தாக்குதல்களில் இருந்து பௌத்தத்தை பாதுகாப்பது என்ற நோக்கில் தொடங்கிய பௌத்த மறுமலர்ச்சி இயக்கமானது, சிங்களவரது பிரக்ஞையை உருவாக்கும் ஒரு சாதனமாக மாற்றமடைந்து,அதன் ஆரம்பத்திலிருந்ததைவிட மிகவும் வேறுபட்ட வடிவில் வந்து நிற்கிறது. பௌத்த மறுமலர்ச்சிக்கான கோரிக்கைகளையும் பௌத்த மக்களைக் கடந்து போய் அனைத்து சிங்களம் பேசுபவர்களையும் உள்ளடக்கும் விதத்தில் போய் முடிந்ததை அடுத்து வந்த இருபதாம் நூற்றாண்டின் வரலாறு எடுத்துக்காட்டுகிறது.நவீன சிங்கள சமூகத்தை உருவாக்கும் பிரதான பாத்திரத்தை இது ஆற்றியது.கிறிஸ்தவத்தின் பொதுவான செல்வாக்கானது இவர்களுக்கு ஒரு அமைப்பு வடிவமாதிரியை வழங்கியது. கூடவே தர்மபாலவிடம் காணப்பட்ட வசீகரமுமாக சேர்ந்து, ஒபேசேகரவின் வார்த்தையில் கூறுவதானால், "புரட்டஸ்தாந்து பௌத்தத்தை', அதாவது மரபார்ந்த சிங்கள பௌத்தத்திலிருந்து மிகவும் வேறுபட்ட ஒன்றை உருவாக்கி விட்டுள்ளது. மரபார்ந்த பௌத்தமானது தனிநபர்கள் தமது மீட்சிக்காக போராடுமாறு வழிகாட்டுவதாகவும், உள்ளூர் மற்றும் இத்துக்களது பல தெய்வ வழிபாடுகளையும் உள்ளடக்கியதாகவும் இருந்தது. புதிய பௌத்தமானது அழுத்தக் குழுக்களது செயற்பாடுகளை நோக்கி தன்னை திசையமைவு கொண்டுள்ளதுடன்,பௌத்த மதத்தை "பொய்யான கடவுள்களில் நின்று' தூய்மைப்படுத்துவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டது. இந்த மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தின் விளைவாக மரபார்ந்த சிங்கள பௌத்தமானது(குறைந்தபட்சம் முதலாளித்துவ கண்ணோட்டத்தப் பொறுத்தவரையில் என்றாலும்) மேற்கத்தைய விழுமியங்களுக்குள் கட்டமைத்தது. முதலாளித்துவ வர்க்கமானது ஏற்கனவே தமது ஆங்கிலக் கல்வியின் ஊடாக இந்த விழுமியங்களை கைவரப்பெற்றதாகவே இருந்தது. இங்கு முக்கியமான ஒரு விடயத்தை கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். அதாவது, இந்த மேற்கத்தைய விழுமியங்களானவை, அவற்றை ஏற்கனவே தம்வசப்படுத்திக் கொண்டுள்ளவர்களுக்கு மேற்கொண்டும் அவை மேற்கத்தைய விழுமியங்களாகவே தெரிவதில்லை. இந்த விழுமியங்கள் முற்றாக உள்வாங்கப்பட்டு,அவர்களது பிரக்ஞையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி சந்தேகத்திற்கு இடமற்ற வகையில் "சிங்களமாகி' விட்டுள்ளது. இலங்கையில் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளின் வளர்ச்சியானது புதிய வர்க்கங்களது தோற்றத்திற்கு வழிவகுத்தது.ஆங்கிலம் கற்ற மேட்டுக்குடி தட்டும் இதில் அடங்கும். இந்த தட்டானது சிங்கள தேசியவாத சித்தாந்தத்தை வடிவமைத்தது. இலக்கியம் மற்றும் மரபு போன்றவற்றால் வரலாறானது சிங்கள மேட்டுக்குடிக்கு கையளித்த "அகன்ற கலாசாச்சார முறைமையானது' இவர்கள் தம்மை பௌத்த சமூகமாக இனம் காண்பதற்கான ஆய்வுச் சட்டகத்தை கொடுத்தது. கிறிஸ்தவ மிசனரிமாரின் செயற்பாடுகள் என்ற குறிப்பான வரலாற்று நிகழ்வானது இவர்கள் தமது கலாசார பொதியில் இருந்து சில குறிப்பான அம்சங்களை,தற்காப்பு நோக்கில் முன்தள்ளுவதை அவசியப்படுத்தியது இவ்வாறு சில குறிப்பான கலாசார அம்சங்களை முன்னே தள்ளும் போக்கிற்கும் அந்த காலகட்டத்தில் நிலவிய பொருள்வகை அடித்தளத்திற்கும் இடையிலான இயங்கியல் உறவானது சிங்களவர்களது சுயஅடையாளத்தின் தன்மையை மாற்றியமைத்தது. இங்கு முக்கியமான அம்சம் என்னவென்றால், ஒருக்கால் இந்த மாற்றமானது நடந்தேறிவிட்டால்,அதற்கு மேல் அது எதிர்காலத்தில் முகம் கொடுக்க நேரும் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப வளர்ச்சியடைந்து செல்லும் என்பதாகும்.இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் இந்த சிங்களவர்களது பிரக்ஞையை நிர்ணயித்த பிரதான வரலாற்றுச் சூழ்நிலையாக் அமைந்தது தமிழ், மற்றும் சிங்கள முதலாளித்துவ பிரிவினரிடையே பொருளாதார மற்றும் அரசியல் தளங்களில் தமது மேலாதிக்கத்தை நிலைநாட்டுவதற்காக நடைபெற்ற போட்டியாகும். பௌத்த மறுமலர்ச்சியால் உருவாக்கப்பட்ட சிங்களவரது வரலாற்றுப் பிரக்ஞையானது சூழ்ச்சித்திரத்துடன் பயன்படுத்தப்பட்ட விதமானது தமிழரை சிங்களவரது "வரலாற்றுப்பூர்வமான எதிரியாக' உருவாகப்படுத்தும் நிலைமை தோற்றுவித்தது. இலங்கையில் வரலாற்றை சமூகத்தில் இருந்து மேட்டுக்குடியினரிடையே பிரபல்யப்படுத்தியவர்கள் ஐரோப்பாவில் இருந்து வந்திருந்த ஆசிரியர்கள், கல்வியாளர்கள், மற்றும் எழுத்தாளர்கள் போன்றவர்களாவர்.இவர்கள் தமக்குக் கிடைத்த முக்கியமான பிரதிகளை, தமது சொந்த சிந்தனைகளான தேசங்கள், தேசியவாதம் என்பவற்றின் வெளிச்சத்தின் ஊடாகவே அணுகினார்கள்.இந்த சிந்தனைகள் இலங்கை முதலாளிகளிடையே பிரக்ஞையை உருவாக்குவதற்கு பயன்பட்டது. இந்த முதலாளித்துவ சக்திகள் இந்தக் கருத்துகளை இலங்கையின் நவீன தேசஅரசில் நன்கு வளர்ச்சியடைந்திருந்த தொடர்புசாதனங்களின் வாயிலாக விரைவாகப் பரப்பினார்கள்.ஒருவிதத்தில் பார்த்தால் இது இவர்கள் தாம் பெற்றதை திருப்பிக் கொடுக்கும் முறைமை போலவும் படுகிறது.ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலில் உருவான சிந்தனைகளும் கருத்தாக்கங்களும் இன்னொரு சூழலில் அதில் செயற்படுபவர்களால் அவர்களது சொந்த அனுபவங்களின் அடிப்படையில் மாற்றப்படுகிறது. மாறிவிட்ட புதிய பொருள்வகை அடித்தளமானது, இந்த புதிய சிந்தனை மற்றும் கருத்தாக்க மாற்றங்களை இலகுவாக ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியவர்களாக மக்களை தயார்படுத்துகிறது.அதற்குமேல் இவர்கள் இந்த புதிய சிந்தனைகளை தமது சொந்த சிந்தனைகள் போல நன்கு உட்செறித்துக் கொள்கிறார்கள்.

Please Click here to login / register to post your comments.